Verslag van Team Piet en Dochter Loes ~ Kairoh Garden

Het plan was om in Nederland het laatste verhaal te plaatsen, maar deze week is er weer van alles gebeurd en dat wil ik graag met jullie delen, voordat ik weer thuis ben. Dus, hier het laatste reisverslag van mij, geniet ervan!

Dinsdag 3 maart 2009

Vanmorgen hebben we met iedereen de container uitgeladen. Deze container zat vol met verschillende goederen zoals medische spullen, knuffels, kleding, naaimachines, computers, schoolbanken, fietsen en zelfs een couveuse. We hebben met een heel groot deel van de gehele groep samen gewerkt om de container leeg te maken. We hebben spullen in de Landrover gedaan en nog een aantal andere wagens. Toen hebben we een deel van de spullen naar Kairoh Garden gebracht en een deel is ook direct naar scholen gebracht.
Het was ontzettend warm, maar het was wel super gaaf om dit met z’n allen te doen! Het halve dorp was uitgelopen om te kijken en zelfs de kinderen gingen even niet naar school. Er waren touwen opgehangen en iedereen bleef netjes daarachter staan.

Samen met Herman ben ik naar een school gelopen waar schooltafels geïnstalleerd werden. We zijn in een klas gaan kijken, wel dertig kindjes in één lokaal en dus ontzettend druk! De juf kwam er bij en zij had met haar krachtige volle stem alle kinderen rustig. Ze begonnen voor ons te zingen, het raakte mij zo direct, regelrecht in mijn hart, en daar stond ik met tranen in mijn ogen.. shit.. Ongelofelijk wat dit met je kan doen!

Tussen de middag hebben we samen geluncht en daarna zijn we verder gegaan. Uiteindelijk bleef de couveuse en nog een aantal kappersstoelen over. We kregen de couveuse met geen enkele wagen vervoerd, vanwege de hoogte en de kwetsbaarheid. Herman zou een ezelwagen gaan regelen. In de tussentijd hebben wij bij de container gewacht. Er waren heel veel kinderen en zij stonden inmiddels niet meer achter de touwen. Er stond een meisje het haar van een ander meisje in te vlechten en ik vroeg of ze dat bij mij zou willen doen. Ik ga ging in een kappersstoel zitten en daar zat ik dan, heel veel kinderen om me heen en wel vijf meisjes die aan mijn haar zaten te frunniken. Er kwamen steeds meer kinderen kijken en ze hadden veel lol samen. Ze moesten lachen om mijn haar, omdat het zo glad en zacht is. Een meisje zei zelfs dat ze graag mijn haar zou willen hebben. Het invlechten ging heel erg snel, maar soms haalden ze ineens alles er uit en begonnen opnieuw. Ik denk dat ze na 45 minuten echt klaar waren en mijn haar mooi ingevlochten was. Toen ik opstond klapten alle kinderen voor mij. Wat mooi..

En toen kwam daar Herman aan op de kar achter de ezel. Echt lachen! We hebben de couveuse op de kar gezet en zo zijn we met z’n allen naar Kairoh Garden gelopen. Ik met een aantal kinderen aan mijn hand.

Vanmiddag zijn Jos, Herman, Manon, ons pap en ik nog naar de vismarkt geweest. We wilden daar graag vis halen voor op de barbecue. We zijn terug gegaan naar de man van de visrokerij die we gister hebben gesproken. Hij herkende ons en vroeg hoe het met ons ging. We vertelden dat we vis zochten en dat ons geadviseerd was om baracuda te kopen. De man zei dat hij het wel zou gaan kopen voor ons, omdat wij anders meer zouden betalen. Hij kwam met twee hele grote vissen aan lopen. We hebben de kleinste gekozen, maar deze had nog een lengte van ongeveer 80 centimeter. Zijn zoon heeft de vis voor ons schoongemaakt, waar wij bij stonden. Wat gaaf om te zien! Ook kregen we weer gerookte vis aangeboden en de kinderen pelden voor ons de vis.

Het is hier zo anders dan wat we eerder gezien hebben! De mensen zijn vrolijk en vriendelijk en de kinderen zijn zo schattig! Ze komen naar je toe gerend en vragen je hoe je heet, waar je vandaan komt en wat je hier komt doen. Ze willen wel iets, maar dat is bijzaak. Als ik hier door de stad loop, geniet ik de hele tijd! De vrouwen zijn kleurrijk gekleed in Vlisco stoffen (Vlisco is een stoffenfabriek in Helmond waar stoffen gemaakt worden voor West-Afrika).

We hebben daarnet gebarbecued en de vis was heerlijk!!

Woensdag 4 maart

Vandaag zijn we naar een school gegaan om brillen en oogmeetapparatuur af te leveren. Franco (de broer van Alhagie) is als gids meegereden. Maar goed ook, want het was een doolhof! We moesten door een riolering heen rijden en na heel wat hobbelige zandwegen kwamen we aan bij de school. Hier bleek niemand iets van het plan (een brillenproject opstarten) af te weten en de directeur was niet aanwezig. We konden dus helemaal niks doen en daarom zijn we verder gegaan.

Om 13.00u zou er een lunch klaarstaan bij The Nursery School in Fajara. We hebben van te voren op de Serekunda Market rondgekeken voor souvenirs. Ik ga hier nu niet schrijven wat voor souvenirs ik gekocht heb, want dat vind ik niet leuk voor de mensen waar voor ik het gekocht heb, maar ik kan vertellen dat het heel wat tijd gekost heeft. Er liepen verschillende mannen rond die ons wilden helpen en het leek wel alsof ze eigenaar waren van verschillende winkels. Op een gegeven moment werden sommige mannen zelfs boos op elkaar en op mij, omdat ze allemaal iets aan mij wilden verkopen, maar ik deed uit eindelijk maar met één man zaken. Echt ongelofelijk! Het is zo’n rare wereld.

Daarna gingen we (samen met de winkeliers die gewoon met ons meeliepen die nog wat souvenirs en voetbal t-shirts wilden verkopen) naar een restaurant. Daar was een vrouw bezig met het maken van een pasta van peper en knoflook. Dit deed ze in een houten schaal met een grote houten vijzel. Ik heb het even van haar over mogen nemen en heb daar eventjes staan ‘stampen’. Daarna hebben we nog wat gedronken.

De lunch bij The Nursery School wat super lekker! We kregen baobapsap van de baobapboom (die dikke en grote boom die je in Senegal en Gambia ziet). Heerlijke salade en ook nog couscous, met gamba´s, baracuda en lamsvlees. Als toetje hadden we een puddinkje met vers fruit.

Toen we terugkwamen hebben we samen gegeten. Jos, Manon en ik zijn brood gaan halen. Samen in de ambulance naar de bakker 500 meter verderop. Wel slecht hoor, iedereen legt hier alle afstanden te voet af en wij gaan voor die enkele meters met de auto. Het enige excuus dat we konden verzinnen was dat we niet wisten waar het was en dus de afstand niet konden inschatten.

We hadden al eieren, tomaat en ui gehaald. We hebben lekkere roerbakei gegeten, met hamburgers en stampot. Ons ‘laatste avondmaal’ samen! Jan en Gislaine gaan morgen naar Senegal en zullen pas vrijdag in de namiddag terug zijn. Vandaar dat we vandaag met zijn tienen hebben gegeten.

Donderdag 5 maart

Sinds we in Tanji zijn gaan we, zodra we er op uit gaan, met z’n vijven in de ambulance. Herman, Jos en ons pap samen voorin en Manon en ik achter in de bak op de bank. Gaat hartstikke goed!

Vanochtend zijn we samen naar de Jembe Factory in Manjie geweest. We konden de weg niet vinden en toevallig stonden we ineens voor Second Home. Second Home is een weeshuis dat opgezet is door Nederlanders (www.secondhome.nl). We hebben een rondleiding gehad en het ziet er echt ontzettend mooi uit! Er is plaats voor twaalf kinderen en op dit moment zijn er zeven kinderen. De kinderen waren naar school, maar we hebben voor ieder kind een grote ballon achtergelaten. De schoonmaker heeft ons uiteindelijk naar de Jembe Factory gebracht.

Hier worden verschillende Jembees gemaakt. Het was leuk en ons pap heeft een Jembe gekocht. Er waren ook veel kinderen en die hebben we ballonnen en pennen gegeven.

Hierna zijn we naar het Abuko National Reserve geweest. Onderweg kwamen we langs Lamin lodge. Het is een lodge aan de oevers van de Gambia rivier met mangrove bossen. Toen we uit de auto stapten kwam een vrouw naar ons toe met de vraag of wij uit Brabant kwamen. Zij zelf kwam uit Deurne. Zij woont sinds zes jaar in Gambia en zij organiseert culturele reizen in Gambia. We hebben even staan kletsen en daarna hebben we aan het water koffie gedronken. Wat een prachtig uitzicht! Mooi zicht op de uitgestrekte mangrove bossen en wat een rust. Wauw!

Daarna zijn we naar het Abuko National Reserve geweest. Dit is van Europa uit gezien het dichtstbijzijnde stukje oerwoud. Het is één van de laatste stukken oerwoud in Gambia. Het park is nog geheel origineel, er zijn alleen een paar padjes aangelegd en wat hutjes gebouwd. We zijn met een gids het oerwoud in gegaan. We kwamen bij een meer en daar zaten krokodillen in. Natuurlijk weer onder water, zoals die zeehonden bij Cap Blanc. We liepen over bruggen gemaakt van stalen rijplaten. Hartstikke gammel, maar we kwamen er overheen! Toen we bij een uitkijkpost kwamen zagen we reigers en verschillende vogels. Ineens zag ik een krokodil in het water liggen. Dichtbij! Stoer! Ik hoorde wat ritselen en ja hoor daar kwam er eentje aanlopen, zo het water in. En daar kwamen de aapjes (Red Monkey’s) aan, slingerend van boom naar boom. Zo zijn we verder gewandeld en we hebben veel apen gezien, gewoon naast het pad op de grond en in de boom. Midden in het park zijn een aantal kooien met apen, pelikanen, schildpadden en antilopen. Dit zijn de dieren die vast gehouden worden, omdat ze weggehaald zijn bij mensen thuis. De dieren worden hier een half jaar vastgehouden en dan worden ze vrijgelaten in het wild.

Vanavond hebben we bij Kairoh Garden gegeten. Nu zitten we samen met Ed en Tineke voor onze kamer. We hebben zitten luisteren naar Petazzie mi Skruwsaus, maar ze verstaan het niet goed. Tja, het Helmonds is ook niet echt gemakkelijk!

Vrijdag 6 maart 2009

Ik weet nog zo goed dat ik tijdens het vertrek in Bakel zei: “één maand, dat is zo lang!” Ik stond met tranen in mijn ogen, omdat ik er zo tegen op zag. Nou, ik kan je vertellen, het is voorbij gevlogen!! Wat is de tijd snel gegaan en dan met name de tijd sinds we in Marokko zijn aangekomen. Het lijkt ook alsof we veel langer van huis af zijn geweest dan die ene maand! En nu zit ik weer met tranen in mijn ogen, omdat het vertrek steeds dichterbij komt.

De reis was prachtig, boeiend en indrukwekkend. We hebben in een heel korte tijd zoveel meegemaakt en gezien! Het is bijna ongelofelijk! We hebben een geweldige groep gehad en daar veel lol mee gehad. Het moge duidelijk zijn dat de reis daar mee staat of valt.
 

Het is nu 10.00u en de koffers zijn bijna gepakt. Nu nog even de Mercedes poetsen en dan de overdracht. We willen nog graag naar wat kleine schooltjes in het binnenland en om 16.00u is er een voetbalwedstrijd tussen een plaatselijk team en een team van Go For Africa. Hier zullen we ook nog even naar toe gaan en de groep gaat daarna met ons mee naar het vliegveld.

En dan zit het er op! Nou ja, eigenlijk vannacht om 02.30u als we het vliegveld uitstappen en dan is het nog maar de vraag wanneer we weer in ons ritme zitten en alles verwerkt hebben. We kunnen in ieder geval terugkijken op een hele mooie (skône) tijd!

Ik wil hier voor de organisatie van Go For Africa bedanken, maar ook de gehele groep van 27 teams en in het bijzonder onze groep, die er aan bijgedragen hebben dat het een onvergetelijke reis is geworden! Herman, Jos, Dick, Rick, Mark, Nick, Gislaine, Jan en papa, Dankjulliewel!

Lieve mensen,

Ik heb heel veel reacties gehad op mijn verhalen! Helemaal super! Ik heb het met heel veel plezier gedaan en hoop dus ook echt dat ik jullie een beetje deelgenoot heb kunnen maken van onze reis, en wie weet jullie geïnspireerd heb.

Liefs,

nu nog vanuit Tanji, Gambia

Loes

Overzicht verslagen Team Piet en Dochter Loes