Vertrek: 8.30u              Aankomst: 15.45u                                Aantal kilometer: 300

 

Gister zijn Jos, Herman, Dick en ik naar St. Louis geweest. Een hele mooie en gezellige stad aan de rivier De Senegal. Onderweg werden we aangehouden door de politie. Hij wilde de autopapieren, het rijbewijs en de verzekering zien. Ook moesten wij de gevarendriehoek laten zien. Ik wist niet waar ik die moest zoeken dus begon in de achterbak. Toen hoorde ik de politieman zeggen: “c’est bon!” Bleek dat de gevarendriehoek in de achterklep bevestigt is. Toen moest Dick zijn gevarendriehoek laten zien, maar die lag helemaal onderin de auto. Herman en ik hebben de politieman wat pennen gegeven en toen was het goed en mochten we doorrijden!

We hebben door de straatjes van St. Louis gewandeld en gekeken naar de winkeltjes. We zijn nu echt in zwart Afrika. De mensen zijn allemaal hartstikke zwart en ook hartstikke mooi!

 

Gisteravond hebben we met z’n allen gebarbecued. Dit was georganiseerd vanuit de camping. We hebben heerlijk gegeten, lekkere aardappelsalade, lekkere groente en heerlijk vlees!

 

Vanochtend zijn we om 8.30u vertrokken. Herman is vannacht heel erg ziek geworden. Hij is de reis vandaag dan ook liggend begonnen, op de brancard in de landrover.

 

Senegal is echt super mooi! Zo mooi groen en variërend! Er lopen heel veel ezels, koeien (karbouwen) en geiten rond. De karbouwen zijn hele mooie koeien, met grote horens. Prachtig om te zien! De dieren lopen los in het wild en soms zie je een herder er bij lopen. Vaak moesten we via het bakkie omroepen: “koe op de weg!”

Onderweg zijn we naast de weg veel kadavers van ezels en koeien tegen gekomen. Blijkbaar aangereden door het verkeer.

Ook zie je hier bijzondere bomen, de Baopapboom. We hebben een foto gemaakt van een boom, waarvan de stam een omtrek had van 11,5 meter en een doorsnee van 2,9 meter!

 

De Volvo kreeg op een gegeven moment pech. Hij deed het niet zo goed en het vermogen viel weg. Toch leek het daarna beter te gaan en we zijn verder gereden. Totdat Nick aangaf dat we moesten stoppen. We waren net een dorp uit en konden naast de weg de auto’s stilzetten. De auto viel stil en het was onduidelijk wat het probleem was. In eerste instantie werd gedacht aan de brandstofpomp. Deze hoorden we wel draaien, maar met een verminderd toerental. Daarna werd het brandstoffilter losgemaakt. Hiermee was het probleem nog niet opgelost. Toen had ons pap het plan om het reservoir van de ruitensproeiervloeistof om te bouwen tot nood brandstoftank. Dit plan bleek niet te helpen. We stonden inmiddels 1,5 uur naast de weg en kozen er voor om de Audi de Volvo te laten slepen. We moesten nog 160 kilometer, dus we zouden ondertussen in de dorpjes uitkijken naar een garage voor een nieuwe brandstofpomp. Na ongeveer 50 kilometer bedacht Nick dat de tank wel eens leeg zou kunnen zijn. De brandstofmeter stond op driekwart, maar dit bleek al een aantal dagen zo te zijn. Wij vreesden het ergste. We hebben de auto nogmaals naast de weg gezet. Ons pap heeft even flink gevloekt en Nick en Rick hebben benzine in de auto gedaan. Toen de auto daarna wel startte, moesten we wel even tot tien tellen. Twee andere groepen waren inmiddels ook gestopt om te kijken waarom wij stilstonden. Daardoor wist heel Go For Africa natuurlijk het verhaal van de volvo, de kapotte brandstofpomp en onvoldoende benzine. Rick en Nick zullen het nog lang aan moeten horen! Ach, het is ook wel weer zo dat dit ze nooit meer zal overkomen!

 

Door dit probleem hebben we flink wat vertraging opgelopen. We zijn vanochtend als eerste vertrokken, maar kwamen uiteindelijk als laatste groep aan in Lac Rose. Een erg mooie accommodatie mét zwembad! De jongens zijn gaan zwemmen. Ik wilde ook wel, maar ik heb sinds gister hele erge pijn in mijn bovenbenen. Dit komt waarschijnlijk door kaliumtekort en het voelt aan als flinke spierpijn. Dus ik loop er bij als een oude vrouw en ben bang dat ik krampen krijg in het zwembad.

De hutjes zijn al vergeven, dus wij slapen met ruim 30 man in een grote ruimte. Prima, we hebben weer een slaapplek!

Lac Rose is een groot meer. Het water is tien keer zo zout als de oceaan en omdat het andere mineralen bevat heeft het bij een bepaalde inval van de zon een roze kleur. Het water is zo zout dat je er in blijft drijven, zoals in de dode zee. Maar hier is het toerisme nog niet zo aangetrokken! Toen we bij het meer kwamen zagen we inderdaad het roze water! Echt bizar!

 

We zijn daarna naar een monument gereden, waarvan de een zegt dat het de finish van de oude Dakar is en de ander zegt dat het gewoon het monument van het meer is. We hebben het gezien, het is niet veel bijzonders en we weten eigenlijk niet wat we gezien hebben.

 

We hebben met z’n achten gekookt, iedereen heeft ingrediënten gegeven en ons pap heeft macaroni gemaakt. We hebben op de parkeerplaats de tafel aan de ambulance gemaakt en we hebben gezellig met z’n allen gegeten. Tja, over een week zit het er voor ons op, dus we proberen nog veel gezellige dingen te doen samen.

 

Op een gegeven moment kwamen er een aantal mannen en vrouwen die van alles wilde verkopen. Ons pap heeft een knuffel geruild tegen een hoorn. Toen ik er bij kwam kreeg ik van een vrouw een arm band, een papaja en ik mocht iets uitzoeken in de mand. Weer een cadeau, een souvenir. Volgens mij vinden ze mij wel heel erg aardig ;) Ik heb de vrouw een paar pennen gegeven en ze wilde met mij op de foto. Handelen is leuk!

 

Samen met Dick en Nick heb ik nog gekaart bij het kampvuur. De beveiliger kwam telkens hout brengen en zo zorgde hij voor een mooi vuurtje. Hem hebben we wat ballen gegeven voor zijn kinderen.

 

Vertrek: 7.30u              Aankomst: 22.30 u                               Aantal kilometer: 360

 

Vanochtend hebben we om 06.00u ontbeten en na 07.30u zaten we in de auto. We zijn met onze eigen groep naar de grens gereden.

 

Het is al vroeg erg warm, veel warmer dan de afgelopen dagen. Rond de middag is het echt zo warm, dat ik me besef dat het fijn is dat we dit weer niet eerder hebben gehad. Ik heb geklaagd toen het in de woestijn bewolkt en fris was, maar het was vervelender geweest als het bloedheet was. Maar dat besef ik me nu pas natuurlijk, ook al was het al vaker door Jan en ons pap gezegd. Nu gaan we richting het warme zonnetje en dat is wel lekker voor de laatste week.

 

Onderweg hebben we een lange weg gehad met heel slecht wegdek. We moesten slingerend over de weg om zoveel mogelijk de kuilen te ontwijken. De Landrover moest vooral opletten, omdat ie ging shimmyen. Shimmyen komt door speling van de stuurkogels of een slechte wielstand. Het stuur begint dan te trillen en wij zagen dat bij de wielen ook gebeuren. Door goed op te letten is het allemaal goed gegaan.

Ook de Mercedes had last van het wegdek. Onderweg heeft de uitlaat van de Mercedes het begeven. Toen we bij de Zebrabar waren, had ons pap al een scheur in de uitlaat ontdekt. Deze heeft hij toen vastgemaakt met een soepblikje en slangklemmen. Vandaag is de uitlaat helemaal doorgebroken. We hebben onderweg spanbanden achter door de auto gelegd en daarmee de uitlaat onder de auto vastgezet. Zo konden we toch Tanji halen inclusief uitlaat. Het maakte wel een herrie!

 

Toen we bij de grens kwamen waar we Senegal uit zouden gaan, kwamen er meteen allemaal kinderen naar ons toe gerend. Ze wilden onze lege waterflessen. Ik vond ze echt brutaal, ze trokken zo een gevulde fles uit mijn handen. Maar ik kan ze natuurlijk niet zoveel kwalijk nemen. Maar het was hartstikke warm en dan heb je het op een gegeven moment wel een beetje gehad met die kinderen. Gelukkig was bij deze grenspost alles snel geregeld en toen konden we door naar de grens van Gambia. Hier stonden ook weer een heleboel kinderen, maar hier werden ze door de volwassenen op hun gedrag aangesproken, daardoor waren ze al minder irritant. Deze grens duurde ietsje langer, maar het ging toch allemaal vrij snel. Op een gegeven moment was er iets niet in orde met de gegevens van Herman en Jos, maar door de man een aantal pennen te geven, was alles meteen oké. Wat een vreemd zeg! Je kunt hier zo makkelijk mensen omkopen, ongelofelijk! Echt corrupt!

 

Na een uur konden we Gambia binnen. We waren met drie groepen en we hebben na de grens wat gegeten en op de andere groepen gewacht. Al snel kwamen ook hier weer allemaal kinderen. Dick gooide op een gegeven moment een fles weg voor de kinderen en die renden er allemaal op af. Toen ze zagen dat Dick nog een fles in zijn handen had, kwamen ze op hem afgerend. Hij is er als een gek vandoor gegaan en heeft een flink sprintje getrokken. En alle kinderen achter hem aan. Schitterend! Toen kwam een jongetje naar mij toe en zei: “that man can run fast!”

Er waren ook twee vrouwen met allebei een kindje van 5 à 6 maanden op de rug. Het bleek dat de kinderen van dezelfde vader zijn, maar niet van dezelfde moeder. Hier is het normaal dat mannen meerdere vrouwen mogen hebben.

De moeder van Herman heeft met een aantal vriendinnen kleertjes gebreid. Herman heeft iedere moeder een truitje gegeven voor de kinderen. Ze waren er heel erg blij mee en ik heb ze geholpen met het aan doen van de truitjes. Zo mooi!

Toen de andere groepen na een uurtje ook de grens door waren, zijn we in één grote groep verder gegaan. Op weg naar Tanji!

 

Gambia is een langwerpig land midden in Senegal. Het verhaal van het ontstaan van Gambia is misschien wel leuk om hier even te vermelden. Vroeger was het Frans grondgebied en er werd samen met de Engelsen om gevochten. De Fransen hebben toen voorgesteld dat de Engelsen door de rivier De Gambia mochten varen en aan beide zijde van het schip kanonschoten mochten afvuren. Waar de kanon dan terecht kwam, werd hun grondgebied. Vandaar de langwerpige en smalle vorm van het land Gambia. In Gambia wordt ook Engels gesproken.

 

Onderweg hebben we tickets voor de ferry gekocht. Hier ook weer heel veel kinderen! Maar hier is het gedrag van de kinderen al weer anders. Ze spreken Engels en daardoor kun je al beter met ze communiceren. In Marokko en Mauritanië kwamen de kinderen op je afrennen en bleven maar vragen naar een cadeau of bonbon. Hier blijven de kinderen niet steeds vragen, maar kun je ook gewoon een gesprekje met ze voeren. Ik vind het persoonlijk veel prettiger! En zo schattig, zoveel kleine lieve negertjes!

 

Jan en Alhagie (contactpersoon Go For Africa in Gambia en heeft ons aan de grens in Senegal opgepikt) hebben ons verteld dat we respectvol moeten omgaan met de bevolking van Gambia. Het is respectloos om iets uit het raam te gooien voor de kinderen, de ouders vinden het verschrikkelijk om dit te zien. Stap eerst uit en overhandig dan datgene wat je wilt geven, was de boodschap. Kunnen wij ons helemaal in vinden!

 

Vanaf het moment dat we de tickets gekocht hebben zijn we in één grote colonne richting de ferry gegaan. Allemaal de gevarenlichten en zwaailichten aan en zo door de stad. We konden zo doorrijden en we kregen voorrang op de mensen die ook de ferry op wilden. Uiteindelijk hebben we nog wel heel lang moeten wachten. Er stonden allemaal jongetjes bij de auto en ik heb een leuk gesprek met ze gehad. De stem van een jongen viel mij op. Zijn stem was hees en ik vroeg hem of hij vaker last heeft van zijn stem. Zijn antwoord was ja en hij vertelde ook dat hij soms keelpijn heeft en dat zijn stem het soms helemaal niet doet. Hij zou graag hiervoor naar het ziekenhuis willen, maar dat mag hij niet van zijn moeder. Ik heb hem wat simpele adviezen gegeven en hem later nog een pen gegeven. Ik merk dat ik heel graag meer wil weten over deze mensen en dan specifiek diegene met een stemprobleem. Natuurlijk hebben ze hier niet de mogelijkheden zoals in Nederland. Deze laatste dagen hier zal ik wat meer gericht zijn op de stemmen die ik hoor. Weet nooit wat ik ooit voor deze mensen kan betekenen. Ik vind het namelijk zo zonde dat er niks mee gedaan wordt!

 

In het donker gingen we de boot op en na een dik half uur kwamen aan in Banjul. Vanaf daar kregen we politie escorte. Een politiemotor met sirene en zwaailichten en daarna wij met 27 voertuigen. Door de alarmlichten en zwaailichten aan te zetten en zo dicht mogelijk op elkaar te rijden zou iedereen begrijpen dat we één grote groep zijn en zo konden we erg snel de stad door. Gewoon door het rode licht, met volle snelheid over de kruisingen, want de politieman hield iedereen aan de kant van de weg. Hij zorgde er zelfs voor dat tegenliggers aan de kant gingen en stopten. Eigenlijk veel te groots, maar het had toch ook wel iets.

 

Na een half uur kwamen we aan op Kairoh Garden. Hier stonden heel veel mensen en zelfs wat thuisfront uit Nederland. Er was confetti en er werd op djembees gespeeld. Ook Manon, de arts die met Jos en Herman gaat werken, was net aangekomen. Hartstikke leuk allemaal!

 

En toen zat het er op…

 

Na 6520 kilometer eindigt onze reis in Kairoh Garden, Gambia. We hebben elkaar gefeliciteerd en ik moest natuurlijk huilen. Het voelde ook echt gek.

 

Daarna hebben we gegeten en gedronken. Ik had toen heel sterk het idee van: “jongens, op tijd naar bed, morgen weer vroeg op en rijden!” Ik, maar ook de rest, zullen het over een paar dagen pas echt gaan beseffen. Voor de jongens begint nu natuurlijk ook een groot avontuur, de stage, lesgeven aan de jongeren hier. Maar voor mij en ons pap is het over vijf dagen echt gedaan.

 

We gaan nog wat leuke dingen bekijken en doen samen met Jos, Herman en Manon. Verder wil ik deze dagen ook gebruiken om samen met Jos, Herman en Manon naar ziekenhuizen te gaan en te kijken wat ik op mijn vakgebied misschien zou kunnen doen. Ik wil gaan kijken hoe het staat met het onderzoeken en behandelen van stem- en slikstoornissen. Wie weet of hier nog plannen uit komen. Ik ben heel erg benieuwd en heb er echt zin in!

 

Vanochtend een lekker koude douche gehad en weer helemaal fris. Gewoon weer het ochtendritueel, samen koffie drinken. Jos, Herman, Manon, ons pap en ik hebben samen ontbeten en de jongens hebben eindelijk een keer echt kunnen uitslapen. De auto is inmiddels uitgeruimd en ik hoor ons pap net zeggen: “ik heb weer veel te veel meegenomen!”

 

De Landrover had vanochtend lucht op de koppeling en daardoor kregen Jos en Herman de Landrover niet in de versnelling. Oscar (van het Arcus college) heeft ons weer geholpen. Ja deze man heeft ons de afgelopen tijd vaak geholpen als we weer iets hadden met de auto’s. Dankjewel Oscar!

 

Vanmiddag zijn we naar de vismarkt van Tanji geweest. Minder massaal en minder hectisch in vergelijking met die van Nouakchott. Een man die bij Kairoh Garden werkt is met ons meegereden en heeft ons rondgeleid. Zo kwamen we op een plek waar de vis gerookt wordt. We kregen allemaal een stukje vis om te proeven, hartstikke lekker!!

Toen we voorbij een terras kwamen, kwam de eigenaar enthousiast naar ons toe. We hebben wat gedronken en er kwamen allemaal kinderen bij staan. De eigenaar begon op zijn djembee en zette een lied in. Iedereen begon te klappen en hem na te zingen, zelfs twee mannen die op een taxibus stonden. Op een gegeven moment moesten we om de beurt onze naam zeggen en dan gingen ze het lied voor jou zingen. Super leuk! En iedereen bleef maar klappen!

Er liep ook een meisje met een schaal pelpinda´s (ollienutjes) en de eigenaar nam hier wat nootjes van en gaf die aan ons. We hoefden niks te betalen, maar dat vonden we niet kunnen. We hebben het meisje een groter zakje laten maken en haar hiervoor betaald. Al haar pinda’s waren op en je zag haar gelukkig zijn.

We hebben het lied van de eigenaar ondertussen onderbroken, omdat het wel lang genoeg geduurd had en we moesten op tijd terug zijn. Toen we wegliepen had ik ineens een heleboel kinderen om me heen, ze pakten mijn handen vast en trokken aan mijn kleren. Gelukkig lieten ze los toen ik de auto in stapte.

 

Daarna zijn we welkom geheten door de mensen uit het dorp. Het halve dorp was uitgelopen en mannen, vrouwen en kinderen maakten muziek, zongen en dansten. Een heel erg mooi gezicht en blijkbaar echt Afrikaans! Ze waren er gisteravond ook, maar wij hadden flinke vertraging dus ze zijn weer gegaan. Wel echt tof dat ze allemaal speciaal voor ons hier naar toe zijn gekomen. En wat kunnen die mensen dansen! En die kindjes! Wauw!

 

Morgen gaan we de container van Go For Africa uitladen. Verder moeten we nog kijken wat de planning wordt voor de aankomende dagen. Ons pap moet Manon nog wel even inwerken wat betreft het koffiezetten. Om 07.00u koffie klaar en even flink hoesten, want dat zijn Jos, Herman, Jan en de jongens inmiddels gewend!

 

Vandaag kwam ik een vrouw tegen waarvan de zoon en man hier zijn. Zij is voor twee weken overgekomen naar hier. Zij vertelde dat ze de verhalen thuis met veel plezier heeft gelezen. Echt een leuke reactie zeg!  

 

Ik zal een laatste verslag schrijven als ik weer in Nederland ben.