Verslag van Team Piet en Dochter Loes ~ 25 en 26 februarie

Woensdag 25 februari 2009

Vanmiddag zijn we naar de markt in Nouakchott geweest. Midden in de stad waren allemaal winkeltjes met voornamelijk mobieltjes, tassen en gewaden. Niet de markt die we normaal kennen, met allerlei kleurige eigengemaakte sieraden en prulletjes, maar hier alleen maar heel veel elektronica. Echt ongelofelijk hoeveel mobieltjes wij gezien hebben in één straat. Lijkt wel alsof iedereen zijn mobiel maar een maand gebruikt en daarna weer een nieuwe koopt.

Daarna zijn we naar de vismarkt geweest. Iedere dag komen daar om 16.00u de vissers binnen. Het was een drukte van belang!

Toen we er naar toe liepen zagen we een renault 12 helemaal vol geladen met vis. Op het imperiaal, op de achterbank en zelfs de achterbak helemaal vol met vis!! Herman maakte een foto en Jos stond te filmen, totdat de man boos werd en uit zijn auto stapte. Ik dacht dat ie zou gaan slaan! Herman bleef rustig en uiteindelijk werd de man ook rustig. Maar hij staat op foto en film!

De boten worden aan de kant gebracht en de vissers brengen de vis naar de visafslag. We hebben dat daar eens mooi staan bekijken. De vissers kwamen voorbij rennen met kratten vol vis op hun hoofd. Ondertussen stopten ze de vis in hun jas en laarzen. Ook waren er nog jongens die vis uit de kratten probeerden te jatten. Sommige vissers hadden zelfs een touwtje met daar een houtje aangemaakt. Hier mee sloegen zij op de kratten, tegen het stelen van hun vis.

Er zitten ook allemaal vrouwen met grote emmers op het strand. Zodra de vissers terugkomen van de visafslag, gooien ze de vissen die ze in hun jas hebben gedaan, bij de vrouwen in de emmers. We zagen een man die de vis in zijn jas had zitten en zelfs de vis uit zijn laarzen en broekspijpen haalden. Ongelofelijk! Echt een mooi gezicht. We hebben er om gelachen, toen de man dat zag lachte hij mee.

We weten niet hoe het precies werkt, maar we weten wel dat de vissers door middel van vis betaald worden. Misschien zitten de vrouwen daarom op het strand.Geen idee, maar het is wel echt een mooi gezicht!

De vrouwen zijn hier kleurrijk gekleed en niet meer gesluierd, in vergelijking met Noord-Mauritanië en Marokko. Het ziet er veel gezelliger en vrijer uit.

De mensen stelden het niet op prijs dat we foto´s maakten, dus Herman heeft zijn camera om zijn nek gehangen en vanuit die stand foto´s gemaakt. Uiteindelijk zijn de foto´s hartstikke mooi en geven ze een goede indruk van de vismarkt. Misschien zijn ze wat scheef, maar dat werken we wel weer bij. Wat mij opviel is dat er op de vismarkt alleen maar negers zijn. Zij moeten zo hard werken! Het aan wal brengen van de boot vergt veel stuurmanskunsten en samen duwen ze de boot op het strand. De boot ligt op gasflessen, de vissers zingen een lied en om de aantal maten duwen ze gezamenlijk de boot een stuk naar voren. Wat een groepswerk! Zo mooi om te zien! Maar wat mij dus opviel is dat hier de negers heel hard werken. Er was geen enkele arabier te zien! Zij zijn wel weer te zien in de stad, op de ‘elektronische’ markt, echte handelaren. Voor mij werd hier voor het eerst het verschil hier tussen duidelijk.

Wanneer je door de stad Nouakchott rijdt zie je een duidelijk verschil tussen arm en rijk. Er staan grote en dure huizen in de stad, en daarnaast staat een krot. De Mercedes is dé auto van Mauritanië. Ik heb bijna geen ander merk zien rond rijden. Het wordt hier ook steeds gekker wat betreft de staat van de auto. Maar daarnaast hebben we ook een Audi Q7 gezien. Het contrast is ontzettend groot hier in de stad en in het hele land.

Het is ook een chaos in het verkeer. Iedereen maakt zijn eigen verkeersregels en wie het brutaalst is neemt en heeft dus voorrang. Door te toeteren probeert iedereen duidelijk te maken aan zijn medeweggebruiker dat hij in aantocht is.

Daarna zijn we terug gegaan naar het appartement. Tussen de middag zag ik een werknemer lopen met twee theepotjes, een groene en een rode, super schattig! Herman zei toen dat we vanavond wel eens zouden regelen dat ik die zou kunnen kopen.

Dus toen we vanmiddag daar zaten kwam er een man bij ons zitten. Een gids, en hij sprak ook Engels en Frans. We hadden een heel erg leuk gesprek met hem, over Mauritanië, relaties en nog veel meer. Midden in ons gesprek zei de gids ineens dat hij moest gaan bidden. De mannen gingen bidden en wij hebben zitten wachten. Op een gegeven moment kwam de manager met zijn vrouw en kind bij ons staan. Zij wilden graag knuffels hebben, maar ons pap had blijkbaar al twee knuffels gegeven. De gids, hun vriend, zei dat het kind hebberig was, maar volgens Herman en mij was het meer de moeder die hebberig is. Ook met hen hebben we een gesprek gevoerd, de gids vertaalde het telkens. Op een gegeven moment kregen we het idee om de knuffels te ruilen voor de twee theepotjes. Ik heb nog twee knuffeltjes gehaald en een doosje met knutselspulletjes. De vrouw moest er even over nadenken, maar uiteindelijk wilde ze dus wel ruilen. Wij mooi wat knuffeltjes kwijt, de gebruikte lieve theepotjes er voor teruggekregen en daarnaast een super leuk en interessant gesprek gehad!

Er zijn verschillende mannen die op straat geld willen wisselen. De koers wisselt per dag en Jos en Herman wilden graag weten of het gunstig was. De man wilde niet mee met hun koers, en zat er ver onder, dus het hele feest ging niet door.

Daarna hebben we onze spullen opgeruimd, want morgen moeten we er vroeg uit. Daarna zijn Jos, Herman, ons pap en ik nog uiteten geweest. We hebben lekker gegeten.

Donderdag 26 februari 2009

Vertrek: 06.00u                      Aankomst: 17.45u                             Aantal kilometers: 250

Gisteravond lagen we om 23.30u in bed en vanochtend om 05.00u ging de wekker. Vannacht blijkt de eigenaar van het hotel heel erg boos te zijn geweest. Hij heeft op onze deur staan bonzen en uiteindelijk heeft Herman de deur opengemaakt. Hij vroeg waarom we de deur niet open deden. Nou, omdat we lagen te slapen. Hij wilde weten of wij al betaald hadden. Herman zei dat we dat de volgende ochtend zouden doen en heeft toen de deur dicht gedaan. Blijkbaar is die eigenaar toen helemaal door het lint gegaan. Hij heeft een deur in getrapt bij iemand anders en is toen naar het hotel gegaan waar de leerlingen verbleven. Daar heeft hij ook nog een hoop kabaal gemaakt en het bleek dat hij gedronken had. Gelukkig bleef iedereen rustig en hebben ze de eigenaar naar huis gestuurd.  

Om 06.00u zaten we in de auto. Wij samen met twee andere groepen zijn als eersten naar de grens gereden. Daarna volgden de rest. Ik heb bij Jos en Herman in de Landrover gezeten, omdat de gids ons naar de grens bracht en bij ons pap in de auto moest. Toen we Nouakchott uitreden heeft Dick een hond aangereden. Zonder erg, want de hond schoot ineens voor de Audi. Het ging allemaal zo snel dat we niet konden stoppen. Jan vertelde later dat de honden hier zodra ze een auto voorbij horen komen de straat op lopen. Ze zijn niet gewend dat er zoveel auto’s in colonne rijden. Dick voelde zich natuurlijk wel hartstikke schuldig, maar hij weet ook dat hij er niks aan kon doen. Ik ben sinds vanochtend weer niet lekker en we moesten dus regelmatig naast de weg stoppen.

Ik vind Mauritanië geen mooi land. De Sahara was mooi en bijzonder, maar de rest is saai en verwaarloosd. Ik vond Marokko daarentegen super mooi!

Gelukkig hebben we nog wel een mooi stukje Mauritanië gezien vandaag. Hoe meer we naar het zuiden reden, richting Senegal, hoe meer het land veranderde. Mooie zandduinen, meer groen, meer afwisseling en gewoon veel interessanter!

We zijn het laatste stuk richting Diama, over een zandweg gereden. 30 kilometer lang, redelijk hard zand en duinen. Super mooi en een leuke weg. Daarna zijn we een nationaal park ingegaan, Diawling Parc. Hier mochten we geen foto’s maken en als ze het zien, dan wordt je camera ingenomen. Wij hebben stiekem toch wel wat foto´s kunnen maken. Wat een mooi park zeg! Heel veel riet, water en uitgestrekte vlaktes. We hebben verschillende dieren gezien, kuddes wrattenzwijnen (pumba), groepen pelikanen, ooievaars en reigers, een visarend en heel veel koeien. Ons pap reed vooraan en hij zag naar eigen zeggen een hele grote hagedis lopen. Het kan een leguaan zijn geweest of zelfs een krokodil, want die zijn er ook. Maar we weten dus niet wat het precies geweest is. We hebben in het park Willy de pelikaan in het riet gegooid, omdat we niet nog eens een boete wilden riskeren. Wij hopen dat hij reïncarneert als kip zonder kop.

Om 12.45u kwamen we aan bij de grens van Mauritanië. Daar moesten de paspoorten, rijbewijzen en autopapieren ingeleverd worden. We waren hier vrij snel klaar en toen konden we door naar de grens van Senegal. Hier duurde alles wat langer. De hele tijd waren er allemaal kinderen die vroegen om bonbons en cadeaus. Gek werd je er van! Ook hier weten ze niet wat nee betekent, of ze willen het gewoon niet weten. In onze auto liggen allemaal knuffels op de hoedenplank. Dit doen we nooit meer! De kinderen komen meteen naar onze auto toe als ze de knuffels zien en zijn niet meer weg te slaan! Ach, weer wat geleerd. Ondertussen heb ik samen met Nick en Dick gekaart. We zijn op een gegeven moment in de Unimog gaan zitten, omdat we even die kinderen niet om ons heen wilden hebben.

We zijn ook nog bij de dam wezen kijken. Hier was een man aan het vissen en even later kwam er een man aan die rustig in het water ging pissen en daarna zijn gezicht in hetzelfde water waste en zijn tanden poetste met zijn vingers. Bah bah!

Om 16.45u konden we door de grens en reden we eindelijk Senegal binnen. Onze verblijfplaats voor de aankomende twee nachten is de Zebrabar, 25 kilometer vanaf de stad St. Louis. In deze stad is een nieuwe rondweg gelegd en deze gaat dwars door de krottenwijken. Al het vuil van de stad komt in deze wijken terecht en de mensen leven dus letterlijk op een vuilnisbelt. Wat een ellende zeg!

De Zebrabar is een camping met verschillende huisjes, plaatsen voor tentjes en een grote nomadentent. Wij slapen met z´n zevenen (Herman slaapt weer in de Landrover, Jan en Gislaine slapen in een huisje) in deze grote tent. Het is hier lekker rustig en het is een mooie en groene omgeving. We hebben weer alles geïnstalleerd en ons pap heeft voor Jos, Herman en mij stampot met rookworst gemaakt. Gewoon lekkere Hollandse kost! Goed voor mijn buik die nog steeds helemaal op z’n kop staat!

De douche werkt hier op zonne-energie, dus op dit moment is het water koud. We gaan wel douchen als morgen het zonnetje lekker schijnt en het water dus warmer is.

Dick en ik hebben twee keer afgewassen en dit zorgt voor het echte camping gevoel. Dick vertelde dat hij thuis ook moet afwassen, dus ouders van Dick, ik vind dat hij wel na thuiskomst drie weken niet hoeft af te wassen,omdat hij mij zo goed geholpen heeft!

Daarnaast hadden we het er samen ook over dat we drie weken geleden nog niet eens van elkaars bestaan af wisten. En nu ken je elkaar hartstikke goed! Je bent continu bij elkaar en je leert elkaar door en door kennen. Dit hadden we van te voren ook nooit verwacht! Volgens mij zijn wij één van de weinige groepen die echt goed met elkaar kunnen opschieten en na bijna drie weken nog steeds heel veel lol hebben samen.

Vrijdag 27 februari 2009

Het is 12.30u en het is heerlijk weer! We zitten samen lekker in het zonnetje! We gaan straks naar de stad St. Louis en daar kunnen we waarschijnlijk ook weer internetten.

Maar eerst gaan we nog naar een natuurpark in de buurt van de Zebrabar. Vanavond gaan we barbecuen.

Morgen gaan we naar Lac Rose bij Dakar. Daar overnachten we en vanuit daar vertrekken we zondag naar Tanji, onze eindbestemming. Hier zullen ons pap en ik nog 5 nachten verblijven in Kairoh Garden. Jeetje, over een week zit het er gewoon op! Nog even flink genieten dus!

Overzicht verslagen Team Piet en Dochter Loes