Verslag van Team Piet en Dochter Loes ~ Sahara

Vrijdag 20 februari 2009

Vertrek: 07.00u                       Aankomsttijd: 18.30u                          Aantal kilometers: 600

Gisteravond hebben we op de camping in Dakhla een couscous-feest gehad. In de buitenlucht stonden tafels en er werd Marokkaanse muziek gemaakt door een band. Het geluid stond alleen veel te hard, dus we zijn van de eerste rij naar de tweede rij verhuisd. Het eten werd in grote schalen geserveerd, couscous met een kip er bovenop. We moesten het met de handen eten. Ik heb me laten vertellen dat de couscous normaal gesproken goed moet plakken, zodat je er balletjes van kunt maken, die je dan zo in je mond kan schieten. Maar deze plakte niet goed, dus het werd een puinhoop op de tafel. Herman had de couscous zelfs op zijn leesbril liggen die hij om zijn nek had hangen. Waarschijnlijk krijgen we nog vaak genoeg couscous deze dagen, dus we zullen het misschien nog een keer kunnen eten op de manier zoals het eigenlijk zou moeten.

Verder was er ook nog een groot kampvuur. We hebben er even bijgestaan en daarna zijn we naar de kamers gegaan. Even koffie gedronken en een potje gekaart. Daarna naar bed, want we moeten weer vroeg op voor de reis naar Mauritanië.

Vanochtend zijn we met de hele groep vroeg vertrokken naar de grens van Mauritanië. Dat was nog een hele rit, veel kilometers en bijna niks op of naast de weg. Hoe meer we naar het zuiden rijden, hoe meer stof en vliegen we tegenkomen.

Onderweg zijn we even van de doorgaande weg afgegaan. Op die plek liep precies de kreeftskeerkring. Door middel van twee grote palen werd aangegeven waar de kreeftskeerkring loopt. Op 21 juni staat de zon hier pal boven! Op weg naar deze plek heb ik de Mercedes voor het eerst vast gereden in het zand.

Wij dachten dat we voldoende benzine hadden om vlak voor de grens alles af te tanken. Maar toen ik aan het rijden was ging ineens het reservelampje aan. We dachten nog eventjes door te kunnen rijden, maar de benzinepomp kwam maar niet in zicht! We zijn uiteindelijk langs de kant van de weg gestopt om daar een paar liter uit de jerrycans te halen. Gelukkig kwamen we een heel eind verderop een pomp tegen. Daar stond de rest van de grote groep en de gids te wachten. Nadat we alles weer volgetankt hadden, zijn we met alle teams naar de grens gereden.

Halverwege liep de auto van de gids (hij heeft zo´n oude kadett) warm en daardoor moesten we onderweg even stoppen. Ons pap en ik zijn toen vooruit gereden en we hebben de hele stoet gefilmd toen ze langskwamen. Super gaaf!

14.50u kwamen we aan bij de grens van Marokko. Hier moesten we een formulier invullen en onze paspoorten inleveren. Daarna moest je je paspoort weer op komen halen als je naam geroepen werd. Dick en ik hebben ondertussen de hele tijd ‘staan’ kaarten. Daar heb ik het kaartspel liegen geleerd, wat we uiteindelijk nog veel zullen doen deze reis.

15.15u reden we Marokko uit!

Het stuk tussen Marokko en Mauritanië is niemandsland. Er staan allerlei wrakken van verschillende auto’s. Ook stond er een Renault 4, moederziel alleen! Blijkbaar zijn de wrakken die daar staan, auto’s van de maffia. De maffia brengt gestolen auto’s uit Europa naar de grens van Marokko. Hier kopen zij de douane om, zodat ze de auto op het grondgebied van het niemandsland krijgen. Omgekeerd wordt er aan de grens van Mauritanië ook douane omgekocht en hier worden oude auto’s het niemandsland binnen gebracht. Daar wordt het chassisnummer van de oude auto in de nieuwe auto geplaatst, zodat die nooit meer te traceren is. Een heleboel criminaliteit dus op een klein stukje land.

16.15u kwamen we aan bij de grens van Mauritanië. Daar werd de autoverzekering afgesloten en zodra die binnen was mochten we doorrijden naar een volgende post. Hier moesten we een ander formulier invullen. Zodra dit goedgekeurd was mochten we weer verder. Uiteindelijk waren we allemaal om 17.45u de grens over.

3 uur gedaan over de grensovergang, niet slecht, als je weet dat ze vorig jaar al 4,5 uur bij de grens, waar je Marokko uitgaat, hebben gestaan.

Wat mij direct opviel toen we Marokko verlieten en Mauritanië binnenkwamen, is dat de meeste mensen hier pikzwart zijn! In Marokko zijn ze getint, maar hier zijn ze kei zwart! En dit schrijf ik met respect, maar het valt me op. Gewoon een wereld van verschil! Het is nog een soort van overgangsgebied tussen de getinte arabieren en de zwarte negers. Ik vind de negers wel super mooi! Zulke knappe mensen heb ik al voorbij zien komen!

Onze slaapplaats voor deze twee nachten is tentenkamp Lebjawi in Boulinoir. Toen we hier aankwamen stonden er in een grote ruimte allemaal tafels met blikjes fris en pakken sap. De burgemeester deed een welkomstwoord.

’s Avonds hebben we weer couscous gegeten. We waren het er allemaal over eens, dat we deze lekkerder vonden dan die van gister! Er werden steeds nieuwe schalen gebracht. Dus honger hebben we niet gehad!

Het zelfde met het ontbijt. Lekkere koffie en stokbrood met jam. Simpel, maar hartstikke lekker! Hierbij werd alles ook steeds aangevuld. De mensen zijn hier erg gastvrij en willen niet dat je iets tekort komt.

We konden slapen in de grote ruimte, tenten of zelfs kamers. Wij hadden met z’n vieren een kamer. Er zijn drie (grootste deel van de tijd koude) douches, met een minimaal gordijntje er voor. Gelukkig hadden Ed en Tineke een (warme) douche op de kamer, dus ik heb daar deze dagen gebruik van mogen maken. Heerlijk!

Grappig om te zien hoe je je verwachtingen bijstelt. Bij aankomst was van iedereen de reactie: ziet er mooi uit! Terwijl je er in Nederland geld bij vraagt als je op zo’n plek terecht komt. Je leert dingen meer en sneller te waarderen en bent al blij als er slaapplek is.

Zaterdag 21 februari

Vandaag zijn we naar Nouadibou geweest. Toen we het terrein afreden, stonden er allemaal kindjes en vrouwen achter de hekken. “Madam, madam! Monsieur, Monsieur! Le cadeau, le cadeau!” Ik voelde me gewoon schuldig toen ik een kauwgom nam, in hun bijzijn.

We zijn naar de weg gereden om op de rest te wachten. Ik stond bij Herman en toen hadden we het er over. Moet je nou iets aan die kindjes geven? Aan wie moet je iets geven? Zijn ze arm? Wanneer ben je arm? Wanneer zien we de top van de ellende? De armste? Allemaal vragen die we beiden hebben, maar moeilijk te beantwoorden zijn.

Mauritanië staat op de 7^e plek van de armste landen van de wereld. Het gemiddelde jaarinkomen in dit land is 700 dollar. Mannen worden gemiddeld 44 jaar oud en voor vrouwen ligt dat gemiddelde rond 47 jaar.

Ik weet zeker dat we nog veel meer ellende gaan zien.

Toen ik daar met Herman stond kwam er een jongen naar ons toe. Hij had slippers om zijn ellebogen gedaan. Toen we vroegen waar dat voor was liet hij zien dat hij ze aan zijn voeten kan doen, om te lopen en om harder te kunnen rennen doet hij ze om zijn ellebogen. Dit jongetje (leek) alleen te zijn, dus we hebben hem twee pennen gegeven. Toen ik het gaf, gaf ik hem een knipoog en het jongetje deed precies hetzelfde terug. Ineens stond daar een ander kind, tja, dat jochie ‘leek’ alleen te zijn. Haha.. ik heb de pennen in hun jaszak gestopt, zodat niet iedereen de pennen zag. Je moet hier ook pas iets geven als je weggaat, want anders heb je je hele auto onder de kinderen zitten.

Onderweg naar Nouadibou, 70 kilometer verderop, regent het zand. Het tikt als regen op de autoruiten. Verder zie je dat de hond ingeruild is voor geiten op straat. Deze lopen allemaal op straat rond en lijken zich goed aan de verkeersregels te houden, ze wachten ijverig bij het oversteken. Je moet er ook niet van op kijken als je ineens een personenauto ziet rijden, met daar boven op een paar (levende) geiten gebonden.

En dan de auto’s. Keek ik mijn ogen al uit in Marokko, omdat ik daar auto’s zag rijden die eigenlijk op de sloop thuis hoorden. Nou, hier zijn ze jaren later weer bij de sloop opgehaald en er wordt gewoon weer in gereden. Het is meer roest dan lak en het is de vraag wanneer de auto’s uit elkaar vallen. Ongelofelijk zeg!

In Nouadibou zijn we naar de school LFTP geweest. Dit is een middelbare technische school in Nouadibou. Er zijn ieder jaar 6000 aanmeldingen en maar 200 studenten worden aangenomen na een toelatingstest, waarbij met name naar wiskunde en natuurkunde wordt gekeken. Er waren verschillende studenten aanwezig, zelfs een aantal vrouwelijke studenten. Van de 700 studenten zijn er 200 vrouwelijke studenten in de totale opleiding. En dat voor een technische opleiding! Dat zie je niet in Nederland.

De leerlingen waren super aardig. Ze wilden meteen van alles uitleggen over de apparatuur die we zagen staan. Er waren allerlei verschillende loodsen, en overal werd een ander vak gegeven.

Op een gegeven moment werd ik weg getrokken. Er wilden een aantal meisjes met mij op de foto. Iedereen met hun mobieltje een foto maken en ook Herman heeft een foto gemaakt. Ik dacht dat ik inmiddels al een aardig kleurtje had, maar op de foto ben ik weer een echte bleekscheet in vergelijking met die meiden. Het verschil in contact is groot in vergelijking met Marokko. Deze vrouwen waren zo open en pakte je gewoon vast. Naar mij toe, maar ook naar hun mannelijke medestudenten toe. Echt heel erg leuk!

Toen het officiële gedeelte begon zijn Herman, Jos, Tineke, Ed, ons pap en ik naar het Parc National Cap Blanc gegaan. Het is het zuidelijkste puntje onder Nouadibou en wordt ook wel de vinger van de woestijn genoemd, omdat het in de oceaan wijst (kijk maar op de wereldkaart!). We hebben daar een wandeling gemaakt. De paden waren afgezet door middel van stenen en zo konden we zelf de route lopen. We zouden ook zeerobben kunnen zien, maar natuurlijk lagen die nu in het water en niet op het zand. Verder hebben we een heel groot wrak van een schip gezien op een ontzettend mooi strand. Echt een sprookje met al die rotsen, maar ook tegelijkertijd spookachtig met dat schip.

Vanuit Nouadibou loopt de langste trein van de wereld, 3 kilometer lang. Hij gaat 30 kilometer per uur en loopt via Choum naar Zouérat, met een spoorlengte van 700 kilometer.

We hebben deze trein vandaag twee keer gezien en het is echt een groot en lang ding! Het lijkt weggereden te zijn uit een westernfilm.

Ik zie een geit dood naast de weg liggen, midden in de stad! Iets verder terug bij het tankstation stond ik bijna op de huid van een geit. Ongelofelijk dat hier niemand naar om kijkt, niemand lijkt zich verantwoordelijk te voelen. En dan te bedenken dat ik mijn hamstertjes in de tuin begroef en zelfs moeite had met het doorspoelen van een vis. Het is hier gewoon heel anders. Hopelijk gaat dat nog wennen een dezer dagen.

We hebben in een supermarkt nog water ingeslagen voor de woestijn. Het viel ons op dat het erg duur was in verhouding tot Marokko.

Sinds we de grens over zijn maakt de Mercedes een raar geluid tijdens stationair lopen. Het team van het Arcus college heeft ons geholpen met het verhelpen hiervan. De luchtfilter zat vol met zand en het stationairklepje was daardoor vastgelopen.

’s Avonds weer couscous gegeten. Ach, wij zijn al lang blij dat we wat te eten hebben! We kijken er wel allemaal naar uit dat we straks in de Sahara ons eigen potje kunnen maken. Lekker kamperen!

Jos en Herman wilden graag nog een deel van de sportjassen uitdelen. Dit konden zij doen bij een plaatselijke groep vrouwen. Het is een club van 25 vrouwen die eigen spulletjes maken en in de landbouw werken. Ze hebben allemaal afzonderlijk een tuintje, maar brengen gezamenlijk hun oogst naar de veiling.

Deze vrouwen zaten in een tent voor op het terrein en ik ben met Jos en Herman mee geweest om de jassen te doneren. Toen ik binnenkwam werd ik meteen gevraagd om te gaan zitten en kreeg allerlei sieraden om. Na een aantal armbanden en kettingen, wist ik niet zeker of ik het moest kopen of dat het een cadeau was. Uiteindelijk werd me duidelijk dat het een souvenir was, een gift. Ik voelde me bezwaard en ben toen nog pennen en boekjes gaan halen. Hier waren de vrouwen en hun kinderen erg blij mee. Zo nu en dan viel ineens al het licht uit. Was er iemand op de bedrading gaan staan; in het midden van de tent kwamen drie draden bij elkaar. Die lagen daar gewoon open en bloot en moesten dan weer aan elkaar gemaakt worden. De vrouwen wilden ook nog met me op de foto, dus dit was weer een hele ervaring!

Daarna zijn we naar het feest gegaan, wat voor ons georganiseerd was. Een echt Mauritaans feest. Er werd gesproken, muziek gemaakt en gedanst. Hartstikke leuk! Ook hier was iedereen weer heel erg aardig. Ze wilden allemaal plek voor ons maken, zodat wij het beste zicht hadden.

Mij valt op dat hier nee, geen nee is. In Marokko kon je tegen een kind, dat om een knuffel of pen vroeg, nee zeggen en dan was het ook nee. Hier in Mauritanië gaan ze gewoon door met vragen en lijken ze geen nee (of non) te kennen. Het lijkt nooit genoeg te zijn als ze iets gekregen hebben. Zo ook bij de vrouwen in die tent. Er waren vrouwen bij die deden alsof ze niks gekregen hadden. Ondertussen hadden ze wel twee jassen achter zich liggen. Gelukkig zijn er ook vrouwen en kinderen die het echt waarderen en tevreden zijn.

Het gekke vond ik nog wel dat mannen en zelfs politiemannen vragen om spullen en het soms gewoon uit je handen proberen te trekken.

Zondag 22 februari 2009

Dag 1 Sahara.

Vertrek: 11.45u                       Aankomst: 18.00 u                              Aantal kilometers: …

Na een aantal kilometer verharde weg gingen we het zand in. We moesten hier lucht uit de banden laten en Bomba checkte of het voldoende was. De banden moesten op kamelenpoten lijken. Hierna kregen we uitleg over het rijden in de woestijn. Een aantal belangrijke zaken zijn afstand houden, minimaal 30 meter, en snel schakelen naar de tweede versnelling en dan zoveel mogelijk toeren maken. Bij loszand mogen we nooit in hetzelfde spoor rijden.

Op een lullig moment rijdt ons pap de Mercedes vast. Iedereen kon gelukkig ons voorbij en daarna hebben we met z’n allen de auto losgemaakt. Eerst van opzij de auto schudden, toen het zand achter de banden vandaan gehaald. Toen weer aan de andere kant van de auto geschud. Door het schudden van de auto komt er zand onder de banden te liggen, waardoor de auto meer grip krijgt. Bomba heeft de auto er uiteindelijk uitgereden.

Je ziet weinig bomen in de woestijn, het is het voor het overgrote deel hartstikke plat en je kunt ontzettend ver weg kijken. Dan ook nog natuurlijk de bekende wasbordjes, waarbij je van je stoel aftrilt en de ‘verharde’ stukken in de woestijn, waar veel stenen liggen. De Audi heeft tegen de onderkant een aantal flinke stenen gehad en daardoor de bodemplaat losgereden. Mark en Dick hebben het er onder uit gehaald en meegenomen om eventueel nog vast te maken. Dit is niet meer gebeurd, omdat de plaat te veel gescheurd is.

We hebben tussen de middag geluncht onder een grote boom. De gids zet zijn eigen thee op een zelfgemaakt vuurtje. Wij hebben gewoon ons gasstel gebruikt.  Zo hebben we lekker in de schaduw een broodje gegeten. Jammer alleen dat er super veel vliegen zitten. Het stikt er van! Dat went ook wel weer.

Omdat de gids in één van de auto’s er bij moest gaan Gislaine en ik om de beurt bij Herman en Jos in de Landrover zitten. Gezellig in het midden! Op een gegeven moment zegt Herman: “Jos, film is even. En Loes, kom eens hier zitten”. En voor ik het wist zat ik achter het stuur van de Landrover. Ik heb het laatste stuk door de woestijn gereden en ging zo hard dat ik zelfs de rest in haalden. Die stonden ook wel even raar te kijken toen ze mij achter het stuur zagen zitten, zonder dat we gestopt waren om te wisselen. De wissel staat op film!

Toen we op de overnachtingsplek waren hebben we weer heerlijk blikvoer gegeten, met vooraf een Harira soepje. Herman en ik hebben samen de afwas gedaan in de zee. Kei handig! Waarom hebben wij vier weken geleden een vaatwasser aangeschaft? ;)

De jongens hebben nog een kampvuur gemaakt, nog een potje gekaart en we lagen voor het eerst vroeg in ons bed. We hebben aan zee in nomadententen geslapen. Met z´n achten in de tent en Herman weer in de Landrover. De hele dag is het lekker weer geweest. Niet te warm en niet te veel wind. Alleen er kwamen soms wel donkere wolken voorbij. De Lonely Planet schrijft dat het één keer in de twintig jaar regent in de Sahara. En ja hoor, dat hebben wij ook weer meegemaakt. Niet veel regen, maar wel wat tijdens het eten en ´s nachts. ´s Ochtends bij het vertrek regende het zelfs harder. Raar gezicht, zit je midden in de woestijn, gaat het regenen!

Daarnaast is het raar om wegwijzerbordjes midden in de woestijn te zien. Je ziet helemaal niks om je heen en dan staat daar ineens zo’n bord!

We zijn inmiddels twee weken samen onderweg. Het lijken wel twee maanden. Nee, dat is onzin, maar het lijkt wel alsof we al veel langer onderweg zijn dan deze twee weken. We hebben al zoveel gezien en zoveel indrukken opgedaan! Tegelijkertijd besef je je dat het ook weer zo voorbij is. Dus we genieten nog steeds!

Maandag 23 februari 2009

Dag 2 Sahara

Vertrek : 09.00u                      Aankomst: 17.00u                               Aantal kilometers: 175

Vandaag hebben we meer loszand gehad in vergelijking met gister. Ik heb de hele dag in de Landrover gezeten en Bomba, de gids, heeft bij ons pap in de auto gezeten. We hebben weinig problemen gehad. De vier duinen waar we door heen moesten gingen super goed! We kregen vooraf instructies en dan moesten we één voor één de duin op. Volgens mij zijn wij de enige groep, waarvan alle auto’s de duinen in één keer door zijn gekomen. Op de oversteek naar het water, reed de Audi vast, omdat ze te weinig snelheid hadden. Bomba kreeg de Audi er ook niet uit, dus toen heeft Jan met de Patrol de auto er uit getrokken.

Vandaag heeft Gislaine tussendoor ook nog wat rijlessen gehad in de Patrol van Jan. Zij heeft inmiddels twintig lessen in Nederland gehad en nu dus de Sahara test. Je ziet hier helemaal niemand, dus ze zal ook niet zo snel een bekeuring krijgen.

Dat je hier geen mensen ziet is echt raar. Het begint ook een beetje te vervelen. De woestijn is prachtig, de rust, de wijdte, en ’s nachts de sterren die je ziet. Maar ik kijk er ook wel weer naar uit om mensen te kunnen zien en te zien hoe zij leven. Tijdens ons verblijf in Mauritanië hebben we aan het begin in Nouadibou en Boulinoir bevolking gezien. Gister helemaal niet en vandaag alleen toen we door een dorpje reden.

Sinds we de woestijn in zijn gegaan rijden we in een nationaal park. Het staat nergens aangegeven, maar zodra je het park verlaat, moet je betalen en wordt kom je er achter dat je je in een nationaal park hebt begeven. Dit is bekend van voorgaande jaren, dus ditmaal zullen we niet verrast zijn.

Waar we wel verrast door waren was het volgende. We hadden onderweg een aantal takken in de ambulance gegooid voor het kampvuur van vanavond. Bovenop de ambulance hebben we een grote boom gegooid en Nick en Dick hebben het vastgehouden. Toen we het park verlieten in Mamghar kwam er direct een man (in uniform) aanlopen. Voor dat we het in de gaten hadden had hij het paspoort van Herman al in zijn handen. Jan, Herman en Bomba moesten mee naar binnen en daar werd blijkbaar een hevige discussie gevoerd. We hadden de boom niet mee mogen nemen, omdat ie nog leeft. Nou, wisten wij veel, we hebben het niet uit de grond getrokken, maar gewoon van de grond gepakt. Maar blijkbaar leeft die boom dus nog. De boete was in eerste instantie 30.000 ouguiya (100 euro). Jan wilde dit niet betalen en het werd een heftig gesprek. Herman vertelde later dat er op een gegeven moment thee gedronken moest worden en dat er toen gezellig gepraat werd en dat er niks aan de hand leek te zijn. Toen ze weer op de boete doorgingen werd het weer fel. Het was dus een gesprek met twee lagen, van mens tot mens en van corrupte ambtenaar tot delinquent. Jan heeft er uiteindelijk voor kunnen zorgen dat de boete 20.000 ouguiya bedroeg, dus 60 euro, maar we moesten de tak wel meenemen. Duur takje dus! En dan te bedenken dat ie even later niet wilde branden op het kampvuur, omdat er teveel melk in zat!

Nog voor het dorpje zagen we een skelet van een pelikaan liggen. De kop lag er naast en die hebben Jos, Herman en ik voor op de ambulance gemaakt. We hebben de pelikaan, Willie genaamd, maar snel er van af gehaald, toen bleek dat we een bekeuring kregen voor de boom. Daarna hebben we hem weer als trofee vastgemaakt..

We hebben ook nog een woestijnjakhals gezien. Hij liep weg, maar doordat Jos de sirene van de ambulance aanzette “verskoot ie zun eige kapot”! Hij bleef daardoor stil staan en konden we dus een mooie foto maken!

We hebben vandaag bewolkt weer gehad. Het is droog gebleven en de temperatuur lag rond de 27˚, maar we misten het zonnetje. Ergens ook wel lekker, geen felle zon als je zo door de woestijn moet ploeteren.

We hebben met iedereen van Go For Africa aan zee gekampeerd. We zijn echt helemaal alleen hier en kijken zo uit op het water en de woestijn. Prachtig! We hebben met onze groep de tentjes bij elkaar gezet en de tafel en luifel aan de ambulance gezet. Ons pap heeft weer lekker spaghetti gemaakt.

We zitten nu twee dagen in het zand en ik heb nog niet kunnen douchen. Ik dacht dat ik dat heel erg zou vinden, maar het valt me niet tegen. Goed je handen blijven wassen en de natte washandjes, doen goed hun werk. Je past je aan, want het is nou eenmaal niet anders. En over twee dagen kunnen we lekker douchen.

Wat wel echt balen is, is dat ik sinds vandaag diarree heb. En de anderen niet. Gelukkig zijn er genoeg duinen in de buurt, maar het is gewoon niet gaaf dat je telkens moet. Ik drink veel water en eet veel zout. Verder kun je er weinig aan doen. Ik voel me verder helemaal prima, ben alleen een beetje leeg. Hopelijk gaat het snel wat beter.

Dinsdag 24 februari 2009

Dag 3 Sahara

Vertrek: 13.00u                       Aankomst: 21.30u                               Aantal kilometers: 125

Vannacht moest ik heel veel naar de wc. Het heeft vannacht super hard gewaaid en wij dachten dat de tenten uit de wind stonden, door ze voor de auto’s neer te zetten. Niet dus. Al het zand is tussen de auto’s en tenten gaan liggen. Zo erg dat ons tentje gewoon bedolven werd door het zand. Op een gegeven moment lag er een zak zand op ons hoofd, dus ik heb vannacht een aantal keer het tentje uitgegraven. Bang dat het tentje zou knappen of dat het zand op ons pap zou komen.

Ik was dus al voorbereid vanmorgen, maar de rest niet. Het zand was onder de auto’s weggewaaid, waardoor de auto’s scheef stonden en zelfs tegen elkaar waren geschoven.  Verder lag alles onder het zand. Ongelofelijk. Zelfs de slaapzak, de rest van de tent, het zand zit in mijn oren, in mijn haren. Het was echt een bende, maar er komen vast en zeker mooie foto’s uit. Dat dachten de andere groepen ook. Wij hebben de klappen opgevangen voor hen en zij hadden dus geen last van weggewaaid zand (wel zand in hun tent natuurlijk). Het was dus een interessant gezicht en iedereen heeft foto’s en films gemaakt. Deze zullen dit verhaal wel verduidelijken, want het is gewoon moeilijk uit te leggen.

En iedereen wist natuurlijk hoe de auto’s er uit zouden moeten, allemaal op hun eigen manier. Maar de broeders hebben hun lier gebruikt en zo de auto’s er één voor één uitgetrokken.

We vertrekken vandaag pas om 13.00u omdat het eerst eb moet zijn, omdat we langs het water af moeten. We kunnen vanaf dit punt drie dingen doen:

In één keer door naar Nouakchott, via het strand en de verharde weg, en dan een extra rustdag daar;

Ditzelfde in twee keer doen. Dus aan het strand nog een keer kamperen en dan de volgende dag via de verharde weg naar Nouakchott;

Dwars door de Sahara heen, dus nog meer zand, daar kamperen en morgen na een stuk zand de verharde weg naar Nouakchott.

Wij hebben met onze groep voor de laatste optie gekozen. Wij willen nog graag wat van de woestijn zien. Dus we gaan voor een extra dagje zand. Heerlijk!

Op het moment dat ik dit typ is het 21.30u en zitten we in een appartement in Nouakchott. De plannen zijn vanmiddag ineens flink veranderd! We zijn om 13.30u vertrokken. Eerst via het strand. Al snel bleek dat één van de voorste wagens vast zat en dat we niet verder kwamen. Iedereen die een schep of rijplaat had moest die gaan brengen en samen hebben we het zand van een duin naar beneden geschept, zodat de ondergrond wat beter werd. Zo zijn alle wagens één voor één dat rotstuk overgaan. We hebben even flink aan moeten pakken, maar het was wel gaaf om dat met iedereen (bijna 60 man!) te doen!

Daarna zijn we in kleinere groepen, dus wij met onze eigen groep, verder gegaan.

Toen we weer verzamelden, wilden de jongens toch graag in één keer door naar de stad. Ze hadden het gehad met het zand en wilden niet nog een nacht de woestijn in. Jos, Herman, Jan, Gislaine, ons pap en ik kozen er voor om wel nog een dag woestijn te doen.

Ik vond het echt niet leuk dat de jongens niet meer met ons verder gingen. Had er gewoon buikpijn van! Je trekt zo intensief met elkaar op en dan voelt dit ineens als een breuk. Klinkt misschien hartstikke raar, maar zo voelde het. Maar, we accepteerden natuurlijk de keuze van de jongens. Ik zat er zelf ook doorheen, vooral omdat mijn buik nog niet in orde is. Maar ik weet van mijzelf dat ik straks spijt krijg dat ik niet de woestijn meer ben in gegaan, als ik hier op terugkijk.

Toen ik ging plassen (Jos, Herman en ik zijn naar een aantal duinen gereden met de ambulance) vertrok de groep naar de stad. Maar toen ik terugkwam stonden Nick en Dick daar nog. Ze hadden zich toch bedacht en wilden met ons mee. Rick en Mark kozen er voor om naar de stad te rijden. Ik was zo blij met het besluit van Nick en Dick. Ik heb ze omhelsd en we zijn verdergegaan. Even zijn we de verharde weg op geweest om uiteindelijk de woestijn weer in te gaan. Maar na een paar kilometer stopte we om ons tentje op te zetten. Wat bleek, we zouden morgen weer de verharde weg opzoeken en dan naar Nouakchott rijden. Nou, toen wisten wij het wel. Dan rijden we in één keer door! We waren juist hier voor een paar uurtjes extra Sahara en dat zouden we dus nu niet meer krijgen. Echt balen, maar het is niet anders. Daarom zijn we uiteindelijk toch nog doorgereden naar Nouakchott. Hier slapen de leerlingen in een hotel en wij als particulieren slapen in een appartement. We zijn eerst naar het hotel gereden en daar lagen broodjes klaar. Een pistolet met friet, gehakt, sla, tomaat, mayonaise en tomatensaus. Echt een vreselijke combinatie als je het zo ziet én leest, maar overheerlijk als je net uit de woestijn komt.

Nu zitten we met z’n vieren in een appartement. We gaan nu nog wat soep en koffie maken en straks slapen. Lekker zonder zand.

Woensdag 25 februari 2009

Vandaag hebben we een rustdag in Nouakchott. We gaan zo meteen de stad in samen met de jongens en dan hopen we dit verhaal met foto’s op internet te kunnen zetten.

Iedereen maakt het kei goed en we genieten volop! Ik ben zelf inmiddels al weer redelijk hersteld! Dus komt allemaal goed! Het weer voor de aankomende dagen wordt alleen maar beter, dus dat is voor ons een goed vooruitzicht! En vanaf morgen zijn we weer telefonisch bereikbaar!!

Overzicht verslagen Team Piet en Dochter Loes