Verslag van Team Piet en Dochter Loes ~ 17 feb tot 19 feb

Dinsdag 17 februari 2009

Vertrektijd: 08.30u     Aankomsttijd: 22.30u                        Kilometers: 570

We hebben op de camping Es Salhiomar te Massa of Sidi Rabat (naam van het dorpje is niet duidelijk). Het Arcus college (die met de Unimog) kwam laat op de avond ook aan op deze camping. We hebben gezellig voor de ambulance wat gedronken en het was echt een gezellig campingsfeertje! De jongens hebben een kampvuur op het strand gemaakt. Uiteindelijk lag iedereen op tijd in z’n bed. Ik heb heerlijk geslapen, met de zee op de achtergrond. Anderen zijn een aantal keren wakker geworden, omdat honden in onze vuilniszak hebben gezeten. Om 08.00u waren alle tenten ingepakt en hadden we al weer koffie op. Helaas is de was niet droog geworden vannacht.

In het dorp hebben we lekker brood gehaald. Voor iedere auto twee platte broden en een stokbrood, en dat maar voor 20 Dirham (nog geen twee euro!) En echt heerlijk!

Nick is onderweg aangehouden, omdat hij een auto inhaalde over een doorgetrokken streep. Gelukkig zat Jan er achter en hij kon in het Frans uitleggen wie we zijn en wat we komen doen. We hebben ook allemaal een aantal flyers in de auto liggen met tekst en uitleg in het Frans over Go For Africa. Voor de politieman is het belangrijkste dat wij geen rally aan het houden zijn. Hij stond al klaar met zijn boekje, maar gelukkig konden we zonder bekeuring doorrijden.

Jan wilde graag koffie maar we besloten tijdens het tanken dat we nog even door zouden rijden. Herman stelde voor om koffie in de auto te zetten met behulp van de dompelaar. Toen we onderweg waren bleek dat Jan nog bij het tankstation stond, omdat hij kortsluiting had gehad met zijn bakkie. We konden dus geen contact maken met Jan, de jongens zijn terug gereden en wij hebben even gewacht. Toen ze terugkwamen liep Herman met zijn mok koffie naar Jan en ging op een heuveltje met grind onderuit. Weg koffie! We kwamen niet meer bij met z’n allen! Herman heeft gelukkig niks overgehouden van zijn val, alleen een dikke scheur in de mok. Jan zijn koffie sneuvelen voor zijn neus, maar hij heeft later alsnog de kop koffie gekregen, maar deze keer koos Herman de verharde weg in plaats van het berm.

De weg naar Laâyoune is een lange, rechte en vlakke weg. De gemiddelde snelheid van ons is 80 kilometer/uur. Dit gaat dus lekker in vergelijking met voorgaande dagen. We hebben vandaag bijna 600 kilometer afgelegd. Nu zou je zeggen dat een vlakke weg een saaie weg is, waar weinig gebeurd. Het is naast en op de weg inderdaad minder druk dan de wegen die we hebben gehad. Maar ik heb toch voldoende te schrijven.

Zo reed ik achter de Volvo van Nick en Rick en die reed in een gat in de zijkant van de weg. Ik hoorde meteen een sissend geluid en wist dus dat de band lek was gereden. Dit over het bakkie geroepen en toen gestopt. En ja hoor, de eerste lekke band! Vanaf nu gaan we tellen…

De jongens hadden zelf geen krik en die van de Audi was te laag. Dus uiteindelijk hebben we de Volvo met de krik van de Mercedes omhoog gekregen en dus de band kunnen verwisselen. In de velg zat een flinke scheur en daardoor was de band dus ook helemaal lek. Band verwisselt en weer verder gereden.

Nog geen 100 meter verderop moesten Herman en Jos de ambulance naast de weg zetten, omdat de temperatuur ineens steeg. Dit is al vaker gebeurd de afgelopen dagen en moet nog verholpen worden. We zijn gestopt en hebben water in de radiateur gegooid, zodat de motor weer kon afkoelen. En ook meteen besloten om in een volgend dorp een garage te zoeken. Toen weer de weg op.

Enkele honderden meters later stond Jan ineens naast de weg (nog steeds zonder bakkie, dus best lastig). De jongens zijn omgedraaid om te kijken wat er aan de hand was. Bleek dat Jan zijn matrasje niet had vastgemaakt vanochtend, waardoor het van het imperiaal is afgewaaid. Dus, een saaie lange rechte weg, maar toch een heleboel gebeurt!

Daarnaast is het uitzicht nog steeds prachtig! Dit land kent zoveel kanten en veranderingen in landschappen. Nu we naar het zuiden rijden (op de enige weg die naar het zuiden gaat) begint het steeds meer op de woestijn te lijken. Minder bergen, vlakker en meer zand. Toch blijft het landschap ons boeien en verveelt het geen enkel moment! Het grootste deel van deze weg loopt vlak langs de zee. Vanavond zagen we tijdens het rijden de zonsondergang. Wauw!

In de eerst volgende stad, Tan Tan, hebben we een garage opgezocht voor de Ambulance. Binnen een half uur was de kapotte slang (waar de koelvloeistof uitlekt) gemaakt. Uiteindelijk moest er 60 Dirham (€5,40) betaald worden.

In het straatbeeld maakt de Renault langzaamaan plaats voor de Landrover. Grappig om te zien dat hoe meer je in de richting van de woestijn komt hoe meer de auto’s aangepast zijn aan dit terrein. Wel logisch natuurlijk.

De weg naar het zuiden is dus vrij rustig en je ziet bijna geen mensen naast de weg. De afstanden tussen de dorpen zijn ontzettend groot, zelfs een keer 236 kilometer! Je ziet alleen een aantal keer een tankstation met een ´wegrestaurant´ en een vuile wc.

Voor het avondeten zijn we naar een klein dorpje, Tarfaya, gereden. Geen luxe restaurants, maar we vonden een klein eettentje waar soep, vis, kip en friet verkocht wordt. We hebben uiteindelijk hartstikke lekker gegeten. Ik had een lekkere vis. Thuis eet ik dat wel vaker, maar dan is de vis helemaal schoongemaakt. Nu kreeg ik ‘m met kop en al op mijn bord! Jos heeft de eerste vis voor mij ‘onthoofd’, maar de tweede durfde ik zelf wel. Tja, weer een grens overwonnen!

De jongens wilden graag bier hebben. Alcohol is verboden in Marokko en in een enkel restaurant of winkel is het te verkrijgen. Als je het dan krijgt, wordt het in een zwart plasticzakje gedaan, zodat niemand ziet dat ze alcohol aan jou verkocht hebben. Jaja, tuurlijk!

We hadden nog steeds nergens bier kunnen kopen, dus toen vroeg Jan het aan de eigenaar van het eettentje. Er werd heel erg geheimzinnig gedaan en we zagen meteen dat hij alcohol had. Twee jongens moesten meelopen naar achter. Later vertelden ze dat de man die met hen was meegelopen een andere terugweg had genomen, zodat het niet zou opvallen!

Wat ’n gedoe zeg, om een aantal biertjes!

Daarna zijn we doorgereden naar de camping in Daoura die we via Ed en Tineke (ook van Go For Africa) gisteravond al gereserveerd hadden. De camping ligt ruim 5 kilometer van de doorgaande weg af en is bijna onbegaanbaar. We begonnen onderhand te twijfelen of het wel de juiste weg was, maar uiteindelijk kwamen we op de camping aan. We hadden hier twee tenten en ik lag met Jos, Jan en ons pap in één tent. Herman en Jos slapen sinds de overnachting in Sottogrande al apart, omdat Jos blijkbaar snurkt. Herman wordt telkens wakker en sindsdien, slapen ze of op een aparte hotelkamer of dus één iemand in de ambulance.

Woensdag 18 februari 2009

Vertrektijd: 08.30u     Aankomsttijd: 20.15u                        Kilometers: 640

Vanochtend hoorde ik dat ik flink heb liggen praten in mijn slaap. Jos en ons pap konden het niet helemaal volgen, maar het ging blijkbaar over de reis en de groep. Ik zal er wel al een beetje vol van zitten, haha! Verder hebben we allemaal prima geslapen.

Voordat we vertrokken vond Herman een schedel van een kameel. Mark heeft het voorop het imperiaal van de Audi vastgemaakt.

Het landschap blijft nu aardig hetzelfde. Je ziet veel nomadententen en vissershutjes. Vanochtend zagen we bij een tankstation een Renault 4 staan, total-loss, voor en achter flink in elkaar. Ik ben er in gaan zitten en Herman heeft een foto gemaakt. Ons pap en Herman zagen nog wel wat mogelijkheden in het barreltje ;)

Toen verder met de reis. We moeten nog veel kilometers maken vandaag. We worden nu veel vaker staande gehouden door de politie. Zij willen even weten wat we komen doen en waar we naar toe gaan. Daarnaast hebben informatie over ons nodig. Gelukkig hebben we al 40 kopieën van deze informatie, dus dat is een kwestie van afgeven. Maar toch vraagt het veel tijd.

De reis verloopt prima en we kunnen veel kilometers in korte tijd maken. Totdat de ambulance weer langs de weg stopt. Iets mis met de thermostaat. We hebben de auto’s geparkeerd, zodat de ambulance gerepareerd kon worden.

Ondertussen hebben Jos en ik waslijnen tussen de auto’s gespannen om de was te kunnen drogen die maandagnacht niet droog was geworden. Na zeker een uur was de ambulance gemaakt en de was gedroogd!

Ik begin nu ook een beetje te begrijpen wat Tim (mijn vriend, militair) bedoelt met: er is geen beter toilet als gewoon de bosjes. Er zijn hier wc’s die er echt ongelofelijk vies uitzien én stinken! En dan is er niks zo fijn als dat je gewoon achter een muurtje kunt gaan zitten. Alleen worden de muurtjes nu was schaarser, dus hebben we de muur maar verruild voor een struik. Komt helemaal goed! Straks in Nederland draai ik m’n hand nergens meer voor om!

Tenslotte wil ik jullie even een voorbeeld geven van het slappe gekletst over het bakkie:

Situatie: het is 16.30u en we rijden richting Dakhla. We hebben nog een hele rit te gaan, maar de heren willen weer koffie. Dus Herman heeft het theepotje van ons Pap in de ambulance gezet om onderweg koffie te kunnen zetten. Voor de dompelaar heeft Herman ter plekke een gat gemaakt in de deksel van de theepot.

Vraagt Herman: Piet, er zit geen fluitje op, hoe hoor ik dan dat het water kookt?

Zegt ons pap: dan moeten we nog een fluitje maken.

Waarop Herman zegt: ik heb een plan, ik geef aan wanneer het water kookt, waarop jij fluit en ik dus weet dat ie klaar is.

En dit dus allemaal terwijl we onderweg zijn en dus via het bakkie.

Zegt Herman: het water kookt.

Ons pap: ‘fluit’

Herman: Piet, volgens mij is het water klaar, ik zal ‘ns kijken.

Nou, dat was een voorbeeld, zo kan ik er nog heel veel geven, maar vaak zal het zijn: ‘je had er bij moeten zijn’. Maar het bewijst wel dat we het nog steeds naar ons zin hebben met z’n allen!

Ik vind het leuk om te horen vanuit Nederland dat mijn verhalen met veel plezier gelezen worden. Zo kregen Rick en Dick smsjes van hun ouders met een bedankje voor mij. Ook van de andere jongens krijg ik leuke reacties en zelfs op de site van Herman en Jos komen reacties binnen.

Hartstikke leuk! Ik doe het met heel veel plezier, want ik weet hoe graag je als thuisfront op de hoogte wordt gehouden en je wilt kunnen voorstellen wat de ander in dat verre land meemaakt. Dus nogmaals, ik doe het met veel plezier en ik hoop dat jullie deze keer ook weer met veel plezier mogen lezen.

Donderdag 19 februari 2009

Vandaag een rustdag. Wat hebben we hier naar uitgekeken zeg! Even niet in de auto zitten! We moeten wel de auto’s klaar maken voor de Sahara. We zijn gisteravond om 20.15u aangekomen in Dakhla. Hier staan we op een camping en wij hebben met onze groep zes kamers kunnen regelen. We hebben gister samen eten klaar gemaakt, oftewel blikvoer van defensie opgewarmd. Heerlijk!

De Landrover/ambulance staat inmiddels bij een monteur en die gaat de schokbrekers vervangen, de vastzittende rem wordt losgemaakt, lichten worden opnieuw afgesteld en de versnellingsbakolie wordt ververst. De jongens hebben andere, hogere banden onder de Audi en Volvo gezet. Wij hebben dat al en hoeven alleen nog maar onze Mercedes op te ruimen. Daarna gaan we met z’n alle de stad in en waarschijnlijk ook nog even zwemmen. We zitten namelijk direct aan de zee!

We moeten ook nog water inslaan voor in de Sahara, rekening houdend met 6 liter per persoon per dag. We hebben daarnet geluncht, ons pap heeft eieren gebakken, dus zoals jullie inmiddels al door hebben, wij zorgen er wel voor dat we goed en voldoende eten!

Vanavond hebben we met iedereen van Go For Africa een Couscous-feest! Jos en Herman betalen de kosten voor de jongens van onze groep, omdat ze gister onderweg zo goed hebben geholpen met het repareren van de ambulance.

Morgen start de reis naar en door de Sahara! We hebben onze gids Bomba net ontmoet. In totaal zijn we 7 dagen in Mauritanië en de planning ziet er als volgt uit:

Dag 1/Vrijdag: we vertrekken vanaf camping Moussafir naar de grens van Mauritanië. Na deze grensovergang zullen we twee nachten overnachten op een tentenkamp, in Boudinoir,

60 kilometer voor Nouadibou

Dag 2/Zaterdag: we gaan naar de stad Nouadibou. Daar zullen de leerlingen computers doneren en aansluiten op een school. Jos, Herman, ons pap, ikzelf en nog een aantal andere particulieren gaan dan waarschijnlijk met een gids de stad verkennen. In Boudinoir zullen we een feestavond hebben, waarbij we de echte Mauritaanse cultuur gaan meemaken.

Dag 3/Zondag: vanaf nu gaan we de Sahara in. We gaan met vier groepen, deze zullen overdag allemaal een andere route volgen om ’s avonds weer bij elkaar te komen. Wij blijven gelukkig met deze groep bij elkaar! Deze nacht overnachten we bij een stam in een tentenkamp aan het strand.

Dag 4/Maandag: overnachting midden in de woestijn in eigen tent.

Dag 5/Dinsdag: overnachting in de buurt van het strand, hier kunnen we ook zwemmen.

Dag 6/Woensdag: nadat we de Sahara verlaten hebben slapen we in de hoofdstad van Mauritanië, Nouakchott. Hier kunnen we weer water inslaan.

Dag 7/Donderdag: we vertrekken vroeg naar Diama en daar gaan we de grens over. Zodra we in Senegal zijn, zullen we weer bereikbaar zijn op ons Nederlandse nummer. De andere dagen hebben we geen bereik en zijn we niet bereikbaar. Het is wel mogelijk om een telefoonkaartje in Nouakchott te kopen en daarmee te bellen, maar dat wordt dus pas na dag 6. Het is dan de vraag of het de moeite waard is. Verder is er de satelliettelefoon voor noodgevallen.

Wij gaan dus een spannende reis tegemoet en we hebben er allemaal super veel zin in! En je weet, geen bericht is goed bericht! Voor iedereen weer de groeten van hier!

Overzicht verslagen Team Piet en Dochter Loes