Verslag van Team Piet en Dochter Loes ~ een weekend door de atlas

dag allemaal, hierbij weer een verhaal over de belevingen van de groep waarmee ik reis. Ik hoor dat iedereen het leuk vindt om de verhalen te lezen, dus ik heb weer met veel plezier geschreven voor jullie. Het gaat ontzettend goed met ons! Groetjes!

Vrijdag 13 februari 2009

Vandaag zijn we om 09.20u vertrokken in Chefchaouen en uiteindelijk om 23.00u aangekomen in Azrou. We hebben in die uren 306 kilometer afgelegd. Het was een hele mooie dag en we vielen van de ene in de andere verbazing. Het leuke is dat Jan en Herman heel veel uitleg geven onderweg, via het bakkie.

Zo zagen we heel veel olijvenpersen, een soort van ronde put waar een ezel omheen loopt. Langs de weg vind je verschillende kleine tentjes waar je koffie kunt drinken. Bij het eerste tentje waar we iets gingen drinken stond een deegmalerij. We zijn gaan kijken en de man die er werkt heeft het gehele apparaat uitgelegd. Hij was er zo trots op en vertelde hoe hij meel voor witbrood, bruinbrood en een mix daarvan, kan malen van graan. Zo hebben we daar 15 minuten met hem gesproken.

Het blijkt dat mannen hier de vrouwen eigenlijk geen hand mogen geven. In plaats daarvan houden zij hun hand op hun hart. Ik vind het wel raar, omdat ik gewoon gewend ben om iedereen een hand te geven. Soms geeft een man wel een hand. Volgens Herman denken die mannen: ‘nu kan het een keer’! Zo ook de man van de malerij.

Onderweg hebben we nog heerlijke sinaasappelen gekocht. Echt overheerlijk! Jan vertelde het volgende: je proeft hier de de si van de sinaasappel; de goddelijke smaak, puur natuur. En dat klopt, de sinaasappelen zijn veel lekkerder dan bij ons in Nederland! Dus vanaf nu iedere dag sinaasappels halen. De jongens vinden het ook hartstikke lekker, dus ouders, jullie kinderen krijgen voldoende vitamines binnen!

Verder verbaasden we ons allemaal over hoe groen het hier is! Zo mooi fris groen! Ons pap vertelde dat dat vorig jaar helemaal niet zo was. Bij de pomp vertelde een man dat het 5 maanden geregend heeft en de rivieren erg hoog gestaan hebben, dus vandaar.

Tussen de middag hebben we lekker brood gehaald bij de bakker en zijn we van de weg afgegaan. Bij een bruggetje hebben we ons gasstelletje uitgesteld, soep warm gemaakt en een eitje gebakken. Lekker in de natuur, pure luxe zeg!! Heerlijk! Op een gegeven moment kwam een hond aanlopen; hartstikke mager en erg schuw. Bijna alle honden zijn hier bang, omdat er normaal gesproken geen aandacht aan hen besteed wordt en zelfs met stenen naar hen wordt gegooid. We hebben de hond brood gegeven en telkens kwam hij een stukje dichterbij. Ik zou graag wat voor deze dieren willen doen, maar wat?

Toen kwamen er vijf oude vrouwtjes aan gelopen. Ze begonnen volop Marokkaans te spreken tegen ons, volgens mij dachten ze dat Gislaine hen kon verstaan. Uiteindelijk hebben we met een heleboel handen en voetenwerk met haar kunnen spreken. Ze vertelde dat de rivier erg hoog gestaan heeft en dat daardoor de verbindingen slecht waren de afgelopen tijd. Je kon ook zien dat veel weggespoeld was door het water. Het leek wel alsof dat vrouwtje een gekke bui had, ze moest zo lachen. En de andere vrouwtjes moesten weer om haar lachen. Mooi gezicht! Dit is voor het eerst dat we een vrouw hebben gesproken. We hebben al veel contact gehad, maar alleen met mannen. Wel bijzonder dat deze vrouw zelf een praatje kwam maken. En dan ook nog in zo’n losse bui lijkt te zijn.

Zo zie je op de terrassen ook alleen maar de lokale mannen zitten en geen enkele vrouw. Ik heb het potgeld van onze groep en ik mag iedere keer betalen en wordt de chef van de groep genoemd, puur om de mannen hier te laten zien dat bij ons de vrouw de broek aan heeft..

nou, in ieder geval meer dan in dit land. Ik heb het niet zelf bedacht, maar de mannen van onze groep!

Onderweg zie je zoveel verschillende dingen! Zo lopen er overal herders met schapen en ezels. Ik heb me het meest verbaasd over de kleine meisjes die met heel veel schapen de bergen in gaan. Helemaal alleen de gehele dag de bergen in! Ik mocht op mijn twaalfde nog niet eens alleen de straat op! Bij wijze van spreken dan. Jan vertelde dat het hier veilig is en de sociale controle erg groot. Ik hoop het voor deze kindjes.

Het overgrote deel van de huizen hier is niet af. Het betonijzer steekt nog boven de huizen uit. Herman vertelde dat ze dit doen omdat ze er dan een etage bovenop kunnen zetten zodra ze meer geld hebben of als de ouders er boven willen gaan wonen.

We hebben deze dag rustig aan gedaan en genoten van het land. Vandaar dat we zo lang gedaan hebben over 306 kilometer (13,5uur)! In een dorpje waar we koffie hebben gedronken (het lijkt wel alsof we niks anders doen) zaten twee nesten met ooievaars. Mooi om ze zo in het wild te zien.

Verder zie je veel schapen, geiten, ezels, mannen, vrouwen en kinderen naast de weg lopen. De mensen trekken echt van dorp naar dorp. En lopen niet alleen vlak langs de weg, maar ook verder het land op, in the middle of nowhere! Soms vraag je je gewoon af hoe ze daar gekomen zijn! De mensen (met name de kinderen) pikken er ons meteen uit en staan ons zwaaiend toe te juichen.

Onderweg komen we veel Mercedessen en Renault 4, 5 en 12 tegen. In vergelijking met deze wagentjes, ziet mijn renaultje 5 er nog gloednieuw uit!

Ik ben vandaag verliefd geworden op het 4tje! Wat een mooi bakkie! Als ik ooit de kans krijg, dan ruil ik mijn 5je in voor een 4tje! Ook is het idee al eens opgekomen om volgend jaar deze rit nog eens af te leggen. Maar, wees niet bang. Ik kom eerst naar huis en zal dan realistisch nadenken. Maar weet wel, wat wij nu ervaren vraagt om meer!

In de Mercedessen zitten standaard 7 personen. Dat is pas carpoolen! Busjes zitten volgeladen met mensen, soms zelfs zo erg dat de deur niet eens dicht kan. Dus wij lachen ons helemaal kapot als er weer zo eentje voorbij komt crossen!

En er kan niet genoeg stro op de vrachtwagens hier! Ongelofelijk hoe ze die balen stro op die manier vastgebonden krijgen, het steekt er boven en achter wel 2 meter uit!

Het valt ons op dat er veel politiecontroles uitgevoerd worden. Snelle auto’s (ja, die hebben ze ook) staan naast de weg en ook de wagens die ontzettend volgeladen zijn. Wij mogen telkens doorrijden, waarschijnlijk omdat wij toeristen zijn. Alleen Mark en Dick zijn wel een keer aangehouden door de politie, omdat ze wilden weten wat wij hier kwamen doen.

Eenmaal aangekomen in de stad Fès, merk je dat er sprake is van een immens groot verschil met de dorpjes die we die dag hebben gezien. Mensen lopen hier meer in westerse kleding in plaats van de klederdracht. De stad zit propvol met auto’s en iedereen maakt zijn eigen verkeersregels. Zo stonden wij rechts naast een bus op een tweebaansweg en plotseling kwam daar een kleine rode fiat uno (taxi) die er een driebaansweg van maakte. Pipo! Wij hebben ons maar aangepast, zodat onze auto deukvrij is gebleven.

Een ander verschil is dat er in de stad veel bedelaars zijn. De kinderen komen ook meteen naar je toe omdat ze van alles van je willen hebben. Dit in tegenstelling tot het platteland waar de kinderen zelfs bang lijken te zijn en mensen niet bedelen.

De mannen reageren hier ook anders op ons als vrouw. In de dorpen wordt er niet eens naar je omgekeken en een aantal kilometers verderop in de stad wordt je nagefloten. Het blijft een wereld van verschil!

Daarnaast stinkt het echt in de steden. Zoveel uitlaatgassen en de rioolluchten. Gelukkig rijden we meer door kleine dorpjes dan door de steden.

In Fès zijn we door een jongen naar een leerververij gebracht, de oudste van Marokko blijkbaar. We hadden een mooi uitzicht over de stad en de fabriek. Achter de fabriek waren allemaal groten kuilen met verf. We hebben niet kunnen zien hoe het leer uiteindelijk geverfd wordt, want het is vrijdag gebedsdag en dan wordt er niet gewerkt. Maar toch was het heel erg bijzonder om dit te zien. In de winkel zelf hadden ze super veel mooie tassen, schoenen en portemonnees in allerlei kleuren. Ik heb me echt moeten inhouden, maar nee, ik heb (nog) geen tas gekocht. Daarna hebben we nog gegeten en om 20.30u zijn we naar Azrou gereden. De ober in Fès vertelde ons al dat Azrou het Moskou van Marokko is. We zagen dus ook sneeuw toen we daar aankwamen om 23.00u. Het is het hotel waar ons pap en Jan vorig jaar ook geslapen hebben.

Hier koelt het `s avonds nog erg af en heb je een dikke trui nodig. Ik heb me laten vertellen dat dat de laatste keer geweest is, nu blijft het steeds langer warm. Het wordt dus steeds warmer, wij lopen in korte broek, hempjes en blote buik, maar we blijven bij de bevolking de winterkleding zien! Vreemd!

Zaterdag 14 februari 2009

En dan vandaag de reis naar Marrakech, 400 kilometer. We zouden vandaag om 8.00u vertrekken, maar toen we bij de auto’s kwamen bleek dat de gereedschapskoffer, die op het imperiaal van de Audi van Mark en Dick stond, gestolen was. Het was een bewaakte parkeerplaats, maar toch is het gebeurd. We konden er niet zoveel aan doen, dus zijn na het ontbijt om 08.50u vertrokken.

Bij de eerste stop kwamen we er achter dat de uitlaat van de Patrol van Jan stuk was. We hebben toen besloten om nog twee uur verder te rijden en in de volgende stad een garage op te zoeken. Uiteindelijk hebben we in Beni Mellal een garage gevonden. Er hebben 5 mensen

1,5 uur aangewerkt. De uitlaat is er onder uit gehaald, op twee plaatsen gelast en ook weer netjes teruggeplaatst. Jan moest uiteindelijk 250 Dirham betalen, ongeveer 23 euro!! Echt niet veel.

Wij hebben in de tussen tijd midden in de stad gekampeerd. Het was in de schaduw 26˚ en op de bergen lag nog steeds sneeuw. We hadden de auto op een soort van werkterrein gezet. Achter de auto stonden struiken en het stonk er vreselijk! Voor de auto´s was het gelukkig wel goed te doen. Toen we uiteindelijk vertrokken zagen we een man tussen de struiken zitten. Zat ie daar gewoon te poepen! En geloof me, hij is niet de enige! Midden in de stad, ongelofelijk!

We rijden nu 65 kilometer voor Marrakech en we zien het hoge atlasgebergte voor ons, met hartstikke veel sneeuw! We zijn nu 3 dagen in Marokko en het is zo duidelijk te zien hoe verschillend en mooi dit land is. Ongelofelijk!

In Frankrijk en Spanje viel je als bijrijder (en soms ook als bestuurder, grapje) snel in slaap, maar sinds we in Marokko rijden is dit absoluut niet het geval! Het landschap is zo bijzonder en afwisselend! Je blijft je ogen open houden.

Toen we gister bij Chefchaouen vertrokken waren er heel veel mooie fel groene vlaktes. Nu we meer naar het zuiden rijden wordt het gebied meer bergachtig en wat roder van kleur. De huisjes hebben dezelfde kleur als de omgeving, waardoor ze bijna niet opvallen. Dit land heeft zoveel verschillende kanten!

En de mensen op straat blijven je boeien!

Het leuke, vind ik, is dat we veel met de bevolking in contact proberen te komen. Daardoor zie je ook weer veel meer van een dorp, zoals die malerij en lederververij. Herman is diegene die dat echt stimuleert. Echt super! Ik merk nu ook pas dat je pas het ware land ziet als je de dorpen ingaat en praatjes maakt met de bevolking. Alleen op de indrukken van de stad kun je niet af gaan. Dat geeft gewoon niet de werkelijkheid weer.

Straks als we thuis zijn, zullen de foto’s en film hopelijk heel veel verduidelijken!

Zondag 15 februari 2009

Gisteren hebben we 420 kilometer gereden en om 19.00u kwamen we aan in Marrakech. Voordat we bij het hotel waren was het na 20.00u. Wat een stad! Wat een chaos! Er rijden erg veel auto’s en niemand houdt zich aan de verkeersregels en doet maar wat. Wij hadden vooraf afgesproken met elkaar dat we heel dicht op elkaar zouden rijden en even geen gelul via het bakkie. Dus zo gingen wij de stad door. We hebben ons gewoon aangepast aan de cultuur en zijn dus toeterend voorwaarts gegaan. Wat een mensenmassa! Iedereen loopt over straat tussen de rijdende auto’s door. Echt een gevaar voor eigen leven! De uitlaatgassen maken dat het ontzettend stinkt. Hartstikke leuk om deze stad zo te kunnen ervaren, want je gaat Marrakech waarschijnlijk nooit meer zien, maar ik zou hier nooit willen wonen. Gatsiedarrie!

Het hotel Chellah ligt in de Medina, de binnenstad, vlak bij het grote plein, place gemaa el djemaa fna. Er was geen plaats voor onze auto’s in de bewaakte parkeerplaats van het hotel. We hebben er uiteindelijk voor gekozen om de auto’s in de buurt van het hotel te parkeren en iemand in te huren via het hotel. Jan heeft met de eigenaar van het hotel erg lang moeten onderhandelen. Wij wilden namelijk pas in de ochtend betalen als we er zeker van waren dat er niks met onze auto’s en spullen was gebeurd. De eigenaar vertrouwde dat op zijn beurt natuurlijk niet helemaal, maar we hadden een deal!

Het hotel is een oud koopmanshuis met een mooie binnenplaats met sinaasappelbomen. Blijkbaar had vroeger de partisaan (rijke man) die hier woonde drie vrouwen en die sliepen allemaal in een apart vertrek beneden. Wij hebben in deze vertrekken geslapen.

Toen we vroegen of er handdoeken waren om te kunnen douchen, zei de eigenaar dat hij er vijf had. De andere vijf hingen nog te drogen en hij zei: Ensha’llah – Als het god het wil, dan zijn de handdoeken morgenvroeg op tijd droog. Ensha’llah hoor je de mensen hier veel zeggen, zo ook als het om het verkeer gaat. De mensen rijden als dwazen en zeggen: als god het wil, dan is het mijn tijd. Herman en Jos hebben nu op één van de achterruiten Ensha’llah geschreven in het stof.

We zijn ’s avonds naar het plein van Marrakech geweest. Het plein staat vol met eettentjes en daar hebben we weer heerlijk gegeten, voor weinig geld! Verder zie je op het plein veel verhalenvertellers, slangenbezweerders en mensen die muziek maken. Uiteindelijk kon Nick zijn verjaardagsbiertje drinken, waar hij zo lang op heeft moeten wachten (er wordt bijna geen alcohol geschonken in Marokko).

De auto’s stonden er vanochtend nog, dus dat heeft het vertrouwen van ons (na de gejatte gereedschapskoffer) goed gedaan. Toen konden we vertrekken naar Agadir. Eenmaal onderweg konden we op een gegeven moment niet verder, bij navraag bleek dat twee maanden geleden de weg opgeruimd is! De weg staat wel gewoon op de kaart, we zaten dus goed, maar de weg was weg!

Onderweg hoorden we ineens één van de Bakelse teams (Friends Go For Africa) over ons bakkie. Die bleken achter ons te zitten. We hebben toen samen koffie gedronken in een dorp.  Jan heeft in dit dorp Kalium Permanganaat gekocht. Dit doe je in water en dan kun je sla en groente ontsmetten.

Herman zou graag onderweg het dorpje Imlil aandoen. Het dorpje ligt aan de voet van de berg Toubkal en blijkt erg mooi te zijn. Dus wij zijn op een gegeven moment een andere weg ingeslagen. 17 kilometer helemaal omhoog, van 600 naar ruim 1800 meter. De weg naar Imlil was prachtig! Ongelofelijk mooi! In het dorpje aangekomen hebben we een gids aangesproken. Jos en Herman wilden graag een aantal jassen uitdelen. De gids heeft ons naar het huis van één van de bestuursleden gebracht. De weg daar naar toe was ontzettend steil en de Mercedes trok het bijna niet. Gelukkig haalden we de top wel.

Imlil wordt gevormd door vier dorpjes en we waren door de bestuursleden hiervan uitgenodigd. We werden vriendelijk ontvangen en kregen heerlijke thee en koekjes. De thee schenken ze zo hoog mogelijk boven het glas in. En dat zonder te knoeien! Toen hebben we de jassen van de ambulance afgehaald en hebben we genoten van het mooie uitzicht over de omgeving. Inmiddels was het eten klaar en hebben we salade en brood met omelet gegeten. Heerlijk! Toen werd ik nog uitgenodigd om op een ezel te rijden. Ik vind het heel zielig voor de ezels als ze iemand de berg op moeten dragen, maar gelukkig ging het om een vrij vlakke weg. Nou, het duurde eventjes voordat ik op die ezel zat, maar door Herman is het gelukt. Het staat op film, voor de liefhebbers!

Toen het moment van de donatie van de jassen. Het ging om voetbaljassen van Top Oss. Jan had een soort van contract opgesteld, waarin een aantal gegevens van de donatie waren opgenomen. De mannen waren hartstikke blij en zij benadrukten dat ze de jassen in de dorpen zouden uitdelen aan de armen. Uiteindelijk heb ik de gids ook nog twee knuffels en stiften gegeven voor zijn kinderen.

Daarna zijn we terug gegaan naar de doorgaande weg en hebben we onze reis naar Agadir vervolgd. We hebben een lang stuk flinke regen en onweer gehad.  

En wat is het een mooie route! Zulke mooie bergen! We rijden nu op 2000 meter! Ons pap kijkt ook zijn ogen uit, hij heeft dit vorig jaar helemaal niet meegemaakt en gezien.

Inmiddels heb ik al een aantal grenzen overwonnen. Jullie mogen weten dat ik er ontzettend tegen op zag dat er zo weinig en (als ze er wel zijn) vooral vieze wc’s zijn in Marokko. Bij sommige ga je echt over je nek, soms al voordat je de deur open hebt gemaakt. Aangezien ik door het water drinken veel naar de wc moet en ook nog steeds een vrouw ben die niet zoals een man tegen een boom kan gaan staan, is dit lastig. Het voelt gelukkig veilig in deze groep en daarom heb ik ook uitgelegd dat ik hier moeite mee heb. Iedereen heeft daar begrip voor. Dus we hebben zoveel mogelijk bij fatsoenlijk ogende tankstations gestopt, maar dat lukt natuurlijk niet altijd. En dus maar een mooi muurtje opgezocht. Dus zo kwam gister het moment dat ik een aantal keren achter een muurtje of toch maar op de hurk-wc ben gaan zitten. Vanaf nu krijg ik er steeds minder moeite mee, dus het komt helemaal goed!

Het was de bedoeling dat we vandaag Agadir zouden halen en dat we daar morgen een rustdag zouden hebben. Maar het is nu 19.00u en we moeten nog ongeveer 190 kilometer rijden. Dat gaan we dus niet halen. Er is enige discussie aan voor af gegaan, omdat een deel van de groep toch nog naar Agadir wilde doorrijden. Ach, discussie hoort er bij en het is allemaal opgelost. We gaan in een andere stad (Taroudant, ongeveer 80 kilometer voor Agadir) een hotel zoeken en dan morgenvroeg een camping in Agadir opzoeken. Daar kunnen we dan toch nog een rustdag houden, de auto opruimen, auto’s repareren (de ambulance heeft wat kleine defecten), de was doen en hopelijk lekker aan het strandliggen.

Ik wil jullie zo graag een duidelijk beeld geven van onze ervaringen. Dat is alleen zo ontzettend lastig! Dus als het ooit een onduidelijk verhaal is, mijn excuses.

Herman, Jos, Gislaine, Jan, Mark, Dick, Rick, Nick, ons pap en ik maken het kei goed! We hebben echt een super leuke groep en zijn na een week samenzijn al één grote gezellige familie. Over het bakkie is het maar op weinig momenten stil, er wordt een heleboel geouwehoerd en we hebben de grootste lol samen.

Maandag 16 februari 2009

Gisteren hebben we 260 kilometer gereden en het was echt een geweldige route! We hebben in het hotel Taroudant geslapen en we hebben weer goed gegeten en kunnen douchen. Het water is nog steeds warm en we hebben nog iedere dag kunnen douchen. Dus tot nu toe gaat het nog lekker!

Op het moment dat ik dit schrijf is het 17.30u en zitten op een camping in een dorpje tussen Agadir en Tiznit. We waren tussen de middag in Agadir. De enige camping die er is staat vol met campers en dat is niet gezellig. We hebben toen overlegd en besloten om nog even door te rijden. Onderweg kwamen we deze camping tegen. Het is een camping aan het strand en we staan inmiddels met al onze tentjes bij elkaar. Jos en Herman hebben de lange tafel weer aan de ambulance gezet en ons pap is op dit moment macaroni voor ons aan het maken. We hebben daarnet in de Atlantische oceaan gezwommen, met super hoge golven! Ook nog even wat wasjes gedraaid in een wasmachine en inmiddels lijkt het hier nu op een nomadekamp. We gaan nu even eten en dan een internetcafé op zoeken.

De tussenstand tot nu toe: we hebben 4215 kilometer afgelegd sinds ons vertrek in Bakel.

De groetjes van iedereen uit onze groep!!!

Liefs Loes

Overzicht verslagen Team Piet en Dochter Loes