Deze tekst werd geschreven op 24 februari 2008 door Trudie, team Jan/Trudie.
Aan alle mensen die ons een warm hart toedragen op onze reis, familie, vrienden, kennissen, studiegenoten en sponsors, Hanny en Karel, ma, Suzanne, Paul en Annemarie. Vanmorgen zijn we aangereden vanuit Lac Rose, de finish van Parijs-Dakar. Dakar is een ongelofelijk arme stad met als schril contrast de luxe hotels van de Dakar Rally. De armoede is hier enorm (als er dit jaar toch minder geld wordt uitgegeven aan de Rally, waarom dan niet wat geld besteed aan dit dorp?). Na een nacht waarin ik behoorlijk ziek ben geweest, waarschijnlijk door emotie, de warmte of het einde van de reis in zicht, ik weet het niet. Zeker de helft van de groep heeft zich een paar dagen beroerd gevoeld. We vertrekken om naar Kairoh Garden te gaan, Banjul, The Gambia. Geen lange reis vandaag maar wel een grensovergang van Senegal naar Gambia en dan weet je nooit hoeveel tijd het kost. De natuur is na Mauretanie weer wat meer tot leven gekomen en de beplanting wordt weer wat rijker. Tussen de weinige lage groene begroeiing komen we enorme bomen tegen, de Baobab bomen, een boom met een doorsnee van 2,5-3 meter, honderden jaren oud en hun kracht imponeert iedereen. De plaatsnamen worden weer aangeduid en de dorpjes liggen prachtig in het landschap. De huisjes worden rond gebouwd van leem met een rieten dak. Er staan plusminus 10 tot 15 hutjes bij elkaar met een rieten omheining. We besluiten om koffie te gaan drinken bij 2 Baobab bomen, dus rijden we door een Senegalees dorpje om bij de bomen te komen. Daar aangekomen wordt er door ons koffie gezet. Al na enkele minuten komen de dorpsbewoners met kinderen naar ons toe. Een stevige dame neemt het woord en vindt dat omdat wij om hun bomen zitten wij toch minimaal wat kado’s kunnen uitdelen. Een andere dame vindt dat zij toch wel recht heeft op mijn slippers omdat zij 2 verschillende draagt en dat al jaren. Na wat heen en weer gepraat krijgen we een normaler gesprek met elkaar. De mensen in dit dorp hebben over het algemeen geen werk en slechts 2 tot 3 kinderen in dit dorp kunnen naar school, de rest heeft daar de middelen en het geld niet voor. Met elkaar wordt besloten wat lekkers voor de kinderen achter te laten en aan het dorpshoofd worden schriften, potloden en pennen uitgereikt. Onze tocht gaat weer verder, 1000 gedachten in mijn hoofd, geen werk, geen scholing, geen vooruitzichten, wat zijn wij toch ongelofelijk rijk. Het wordt ondertussen steeds warmer en om half 3 zijn we bij de grensovergang Senegal-Gambia. Daar is een levendige handel in van alles en nog wat. Handel in kippen, fruit, kleding, nou ja, wat eigenlijk niet. Er lopen geiten rond, kippen, kapotte taxi’s, mensen, mensen, mensen. Kinderen en ouders vragen uiteraard weer om kado’s. Wij weer van hokje naar hokje om stempels te gaan halen in onze paspoorten, papieren, papieren, papieren. Go for Africa, nooit van gehoord, dus de baas bellen. Dit uiteraard om de prijs op te drijven en ons te imponeren. En uiteraard moet de baas midden in de onderhandeling eerst nog gaan lunchen, eigenlijk omdat hij wel voelt dat wij niet de hoofdprijs willen betalen voor deze grensovergang. Wij blijven rustig wachten en laten ons niet imponeren. Na plusminus 3 uur kunnen we door. Ondertussen zijn de leerlingen en docenten die zijn ingevlogen naar de grens gekomen om ons te verwelkomen. Zij zien de armoede niet zeggen ze. Gertjan en ik kijken veelbetekenend naar elkaar, wie heeft er nu stront in z’n ogen? Zelfs hoor ik een docent zeggen, niks aan de hand, moet je kijken wat een luxe Kairoh Garden. Waardoor worden deze ogen verblind, is het alleen maar kijken naar iets wat je wilt zien of niet durft te zien. Gertjan en ik zijn geëmotioneerd. Wat zijn we blij met de hele reis en alles wat we mochten meemaken. Op een of andere manier, misschien arrogant, voelen wij ons rijker met de ervaringen die wij hebben mogen meemaken. Al mijmerend kom ik aan in Tanjeh, de plaats waar Kairoh Garden ligt. We slaan een zandpad in en rijden door dit sjofele dorp. Op het einde zien wij een groep mensen staan met muziekinstrumenten, bloemen en ongelofelijk, roepend dat wij van harte welkom zijn in Gambia en Kairoh Garden. De djembe wordt bespeeld door de mensen van Kairoh Garden en onze entree is hartverwarmend. Ik pink wat traantjes weg. Wat een reis en het einde is nu echt in zicht. Nu wordt het leven weer anders, we zijn zo’n ongelofelijk fijn team geworden dat we allemaal weten en beseffen dat het nu weer anders gaat worden (even nuchter, anders maar toch goed). Nu gaan we werken aan dat waar we voor gekomen zijn. Gelukkig is het morgen zondag en hebben we een rustdag. In Kairoh Garden wordt voor ons, ook al is het al laat op de avond, een warme maaltijd gemaakt. Kairoh Garden is opgezet door Barbara, een Nederlandse dame van plusminus 50 met haar Gambiaanse man. Barbara’s man (Kausu) is opgegroeid als wees en wil iets doen voor de mensen alhier. Barbara en Kausu hebben samen een stukje aards paradijs (wat natuur betreft) gekocht en hebben hier een soort natuur hotel opgezet met kleine appartementjes in hun prachtige tropische tuin. Hun personeel komt uit het dorp en ze worden hier opgeleid om nu hun werkperiode op Kairoh Garden zelfstandig en goed werk te vinden. Barbara en Kausu hebben 3 weeskinderen van 5 tot 10 jaar opgenomen om ook hen een betere toekomst te geven. Barbara is 6 maanden per jaar hier, want omdat er maar steeds geld bij hun Kairoh Garden moet, werkt zij ook nog 6 maanden per jaar bij de Nederlandse overheid. Vanmorgen zijn wij om 6 uur opgestaan om de container te openen en Barbara was met haar personeel ook op om alles mee te verzorgen, geweldig. Dit was weer een klein stukje uit de reisverhalen van het team Jan & Trudy, morgen komen Hannie en Annemarie, daar verheugen wij ons op. Samen met hen gaan wij nog wat projecten oppakken. Hopelijk is er nog tijd om over andere projecten te schrijven, daar gaan we ons best voor doen. Heel veel liefs. Suzanne, van harte gefeliciteerd met je verjaardag, ik bel je uiteraard nog. Ik houd heel veel van je en hoop van harte dat ook jij dit, al dan niet met mij, ook een keer mag meemaken. De groeten aan iedereen. Uiteraard heel veel groeten van Jan, we hebben helaas jullie emails nog niet kunnen lezen, misschien over een paar dagen. Groetjes Jan & Trudy. PS: Als moeder van 2 kinderen, 21 en 22, kan ik zeggen (schrijven): gun uw kinderen deze ervaring. Ik zou het in ieder geval fantastisch vinden als mijn kinderen dit een keer mogen meemaken. De reis, de mensen, de landen, de eigenheid van de mensen, de natuur, het weer, de ups en downs, de mooie volkeren met hun eigen gewoontes, alles wat hier gebeurd en wat hier aan projecten wordt opgepakt, GEWELDIG! GO FOR AFRICA! |
07-11-11: BOVAG steunt actie GO for Africa
